Verhaaltje voor het slapen gaan

May 27 2016

Mamma was veertig toen ik geboren werd. Een oude moeder. Zo noemde ze zichzelf ook altijd, ‘je oude moedertje’.

Ik kwam zonder noemenswaardige problemen ter wereld. Ik was een rustige baby en groeide op tot een stil kind en een fragiele puber. Mijn moeder hield ontzettend veel van me, dat zei ze en ik wist dat het waar was. Ik was het belangrijkste in haar leven, zei ze, en ik wist dat het waar was.

We hadden een soort avondritueel, mamma en ik. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit een avond gemist heeft. Soms ging ze ’s avonds weg en was er een oppas, maar ze stopte me altijd zelf in bed, schoongewassen, in één van mijn vele pyjama’s. Ik sliep altijd meteen en mijn laatste beeld was mamma over me heen gebogen, mijn hoofd in haar handen, hoe ze met haar duimen over mijn slapen streelde en me een lange kus op mijn voorhoofd gaf.

Toen ik ouder werd ging ik zelf naar bed, maar de duimen bleven en de kus ook. Later kwamen er wel eens plukken haar mee als ze er doorheen aaide met haar vingers. Tenslotte ging ik niet echt meer naar bed want ik stond ook niet echt meer op. Mamma kwam nog steeds elke avond vlak voor ik in slaap viel, want ze hield van me en ik was het belangrijkste in haar leven.

Mamma was mooi en ze werd steeds mooier. Toen ik bijna geen eten meer lekker vond haalde ze alles wat ik nog lustte, maakt niet uit wat. Daar aten we dan samen van terwijl ze op de rand van mijn bed zat. Ik een hapje, zij een hap voor zichzelf, en een hap voor mijn kleine broertje dat ik onder haar jurk steeds groter zag worden.

Mijn kleine broertje werd geboren op mijn achttiende verjaardag, al was ik daar zelf niet meer bij. Mamma was tweeëntwintig toen hij geboren werd. Een jonge moeder.

No responses yet

Older »