Ely: zaterdag

Vandaag hebben we, u raadt het niet, gerepeteerd en een dienst gezongen! We hadden wel extra veel vrije tijd. Er was ‘s middags een eucharistieviering (weet niet of ze dat elke zaterdag doen of dat het vanwege Transfiguratie was) en daarna een huwelijk. De bruid was de dochter van de vice-plebaan, een positie die ik als lid van een kerk met celibataire priesters natuurlijk niet op waarde kan schatten.

Toen de canon in D werd ingezet vluchtten we maar weer de song school in.

Onze repetitie-met-orgel-in-de-koorbanken was tijdens het foto’s maken en er zweefden nog aardig wat bruiloftsgasten rond. Dat was wel grappig, in toog tot op de grond tussen de dames in jurkjes met hoedjes en heren in rokkostuum. Je kunt veel zeggen over het modegevoel van Britten, maar ze kunnen in een rokkostuum uitstralen dat ze dat normaal als pyjama dragen, dat heb ik nog geen Nederlander zien doen.

Natasha en ik maakten van de pauzes gebruik om nog wat te winkelen. Ik heb vijf paar sokken aan mijn collectie ironische voetmode kunnen toevoegen. Tot nu toe waren de blauwe glitter luipaardprintsokken het hoogtepunt, maar die zijn echt links en rechts ingehaald. Ik kan ze niet alle vijf paar recht doen in dezelfde blogpost want dan zou het internet imploderen van de glorie, daarom beperk ik me tot het hoogtepunt: lichtblauwe sokken met regenbogen EN glitters EN pailletjes EN onzichtbare lila eenhoorns. Ik kan niet wachten tot we weer eens een lezing over Noach krijgen.

Helaas bleek na dit geweldige moment dat het tijd werd voor het populaire gezelschapsspel “raadt wat Anna heeft gegeten waar ze allergisch voor is”. Ik schroefde mijn verwachtingen voor Evensong omlaag naar niet heel erg vies doen over de alten heen.

Gelukkig helpt zingen enorm tegen misselijkheid, omdat je afgeleid bent en je adem moet reguleren (voor de wagenzieken onder u: zet een muziekje op en kweel mede). Er gebeurden dan ook geen ongelukken, nou ja, op een impromptu sopraancanon in het Magnificat na. En sommigen van ons waren zo overkomen door de Geest dat ze wat extra harmonieën toevoegden in de psalm. Maar al met al kunnen we niet ontevreden zijn: onze dirigent had ons op het hart gedrukt dat het voor ons het eind van de week is, maar voor het goede kerkvolk is het gewoon hun viering en we hebben ze naar ons beste kunnen te bedienen. Ik ben best trots op mijn koorgenoten dat ze ondanks de vermoeidheid er weer vol stonden. (Ceterum censeo dat de anthem van vandaag suf is, maar je kunt niet elke dag Purcell zingen. Of zo.)

Na de Evensong verspreidden we ons weer naar de verschillende eetgelegenheden. Ik genoot van noedels-zonder-saus, bleekselderij met hummus en rijstwafels (niet zo jaloers doen).

Vandaag maar vroeg naar bed, want morgen moeten we nog even aan de mensen die alleen op zondag naar de kerk gaan laten horen dat hun organist niet zomaar iedereen de koorbanken in laat klauteren.

Saturday 6 August (Transfiguration):
Office hymn 323
Preces: Rose
Psalm 72
Canticles: William S. Lloyd Webber in E minor
Anthem: Christ whose glory fills the sky – Harold Darke
Closing hymn: It’s good, Lord, to be here (with descant)

UPDATE
Mijn sokken vallen in het niet bij die van Natasha, want die hebben staarten. En tenor Henk meldt dat de eucharistie van vandaag inderdaad was omdat het een feestdag was. Om even deze belangrijke nieuwsfeiten niet onvermeld te laten ;)

Ely: vrijdag

Vandaag sliep ik bruut tot acht uur uit terwijl Natasha zich in de voordat-het-druk-wordt-kathedraal bezighield met foto’s maken. (Er lopen hier verbazingwekkend veel toeristen rond, maar het is dan ook echt een prachtig gebouw.) Toen was het al snel tijd voor de ochtendrepetitie, alwaar ik de verzamelde troep van vier dagen repeteren uit mijn stukje lessenaar mocht harken om te verhuizen naar de overkant.

Ik bof nogal, want eerst stond ik op de hoek (en dus voorop in de processie), nu sta ik naast de alten en ben daardoor de middelste in de rij. Precies op tijd om aan al het ingewikkelde processie-gedoe te ontsnappen. Arme Natasha is daarentegen van middelste naar de hoek gegaan, en mag dus de nieuwe routes gaan onthouden. Daar begonnen we gelijk vandaag al mee, want op vrijdag is Evensong in de “Lady Chapel”. Dit is een met de kathedraal verbonden losse kapel waar sommige kerkjes waar ik heb gezongen prima in zouden passen. Enorm, rechthoekig, gigantische ramen, en dus een fantastische akoestiek EN onomstotelijk bewijs dat ze ook in de 14e eeuw al prima wisten hoe een broeikas werkt.

De Lady Chapel bevat een (zeer modern, mooi) altaar, een (zeer modern, angstaanjagend) Mariabeeld, een miniscuul orgeltje, en verder niks. Het goede kerkvolk zat in alkoofjes langs de muren en wij op klapstoeltjes. Die zaten op zich erg fijn, maar ik ben er voor mezelf wel uit dat zo’n koorbank met vaste lessenaar waar je je erg effectief achter kan verstoppen toch te prefereren is.

Daarnaast zijn de koorbanken verhoogd. De gelijke stahoogte in combinatie met mijn nieuwe positie in het midden in plaats van op de hoek had als gevolg dat de heren zangers zich opsplitsen in tenoren en bassen (in beide koren, voor de symmetrie) met een gat ertussen. Dat was natuurlijk niet eerlijk, dat zij zoveel moeite moesten doen en wij niet, dus deden de dames voor de eerste lezing een stoelendans waarbij er links een stoel overbleef en rechts een te weinig was. Dit hebben we natuurlijk met volkomen serene gezichten opgelost.

Muzikaal gezien was vandaag een uitdaging. De opstelling was anders dan anders, het was ontzettend lastig om het andere koor te horen en we hadden een secondenlange echo – alsof je piano speelt met het pedaal ingedrukt. Maar we deden wel erg mooie stukken, en ik vond het leuk om eens tweede sopraan te zingen.

Na Evensong hadden we een repetitie voor Lastige Processie Nummer Twee: voor de viering op zondagochtend. Die doen we ook niet op onze vaste plek in de koorbanken, maar midden in de kerk. Natasha en ik klauterden tussendoor nog even naar het orgel om te zien hoe de organist met een joystick de video-camera op de andere sta-plek van de dirigent richtte (gelukkig is niet alles hier elfde-eeuws). Het zingen in “the octagon”, onder de achthoekige koepel, vond ik erg leuk, omdat je daarbij het glorieuze middenschip in kijkt.

Toen we deze vierde repetitie van de dag tot voldoening van de dirigent hadden volbracht werden we ZEER uitgebreid beloond: een van de aan de kathedraal verbonden priesters heeft een tijdje de Anglicaanse gemeente in Haarlem bediend, en kent daardoor veel koorleden. Zijn vrouw en hij hadden daarom het HELE KOOR plus aanwezige partners uitgenodigd voor een hapje en een drankje (inclusief een vega-hapje voor uw correspondent). Daarmee zetten we ons in hun prachtige, zeer Engelse tuin (sommige cliche’s zijn gewoon waar) en kletsten met deze en gene tot het donker was.

Friday 5 August (Eve of Transfiguration in Lady Chapel):
Office Hymn 323
Preces: Smith 5 part
Psalms: 99 & 110
Canticles: Purcell in G minor
Anthem: Justorum animae – Gabriel Jackson

Ely: donderdag

Vandaag stond er geen gezongen Evensong op het programma, en ook geen repetities. Toch meldden Natasha, tenor Henk en ik ons om half acht in de kathedraal. Er is daar namelijk elke ochtend ochtendgebed en dat wilden we graag meemaken.

Ochtendgebed is in de Anglicaanse kerk de tegenhanger van Evensong en heeft dezelfde structuur, maar dan met andere vaste teksten. De oplettende lezer heeft misschien gezien dat de psalmnummers die we zingen oplopen, maar met gaten er tussen: de tussenliggende psalmen worden gebeden in het ochtendgebed. Deze dienst kan net als Evensong gesproken of gezongen worden. Hier in de kathedraal werd het gesproken, in een klein zijkappelletje. Het was een mooi dienstje. In alle rust en met drie psalmen waren we in 20 minuten klaar.

Ik vind het mooi dat in een stad maatje dorp als Ely gewoon elke dag drie of meer diensten worden verzorgd. De priester schudde iedereen de hand en kende de meesten bij naam. En dan is het hoppa, door naar de werkdag! (Of het door naar het ontbijt, waar ik nog een compliment ontving omdat ik zo elegant kan niezen. WINNAR.)

Voor mij bestond die werkdag uit een beetje natuurkunde zodat wij het komend academisch jaar fris en fruitig beginnen, en het studeren van mijn partijen. Net als vorig jaar steek ik namelijk de Rubicon over (nou ja het middenpad). Naar Engelse traditie staat ons koor in twee helften opgesteld, die elkaar aankijken, loodrecht op de lijn altaar-kerkdeuren. Als we muziek zingen met bijvoorbeeld twee sopraanpartijen (of meer) bepaalt de kant waar je aan staat welke partij je zingt, en bij de psalmen wisselen de kanten elkaar vers voor vers af. En voor het goede stereo-effect wil je natuurlijk dat de beide kanten ongeveer op dezelfde manier zingen.

Nu is er gister een sopraan aan de overkant vertrokken, en komt er morgen aan “onze” kant een alt bij, daarom steken Natasha en ik gezamelijk over. Wat betekent dat het gedoe van onderlinge balans vinden weer een beetje opnieuw begint, maar hopelijk minder dan aan het begin van de week! En daarnaast moet ik dus een paar lijntjes stampen omdat ik zoals eerder opgemerkt meestal uit m’n hoofd zing, en dus gedachteloos de andere partij zou gaan brullen. Niet het plan. Dus huiswerk (of nou ja, song school-werk). In het geheel niet erg want het is hier, bij uitzondering, snertweer.

Ely: woensdag

Ten eerste moet ik even een correctie plaatsen: Alice, een van de alten aan “mijn” kant van het koor en in het gelukkige bezit van een stuk meer RSCM-kennis dan ikzelf, merkte op dat de Zuid-Afrikaanse, Canadese, Australische en baptisten-leden van de RSCM waarschijnlijk erg verdrietig zouden worden van mijn beschrijving van gister. En misschien nog wel meer ook. Sorry! Dat krijg je ervan als je alleen het Britse ledenblad leest (ik wist niet eens dat er niet-Britse versies waren).

Waarschijnlijk was het chloor van het zwembad van gister Natasha en mijzelve naar het hoofd gestegen want we hadden besloten vandaag te gaan hardlopen. Ook al hadden we tot midden in de nacht liggen kletsen. En lagen mijn hardloopschoenen in de kathedraal. Op blote voeten rondjes door het park dus (waarin heuvels, want het is hier niet-Nederland). Het was heerlijk, zonnig en nog niet warm.

Dat werd het later wel, vooral in onze repetitieruimte – die aan de zuidkant van de kathedraal ligt. Ik bracht de helft van onze tweede repetitie van vandaag dan ook door in innige omhelzing met een heerlijk koele 11e-eeuwse stenen pilaar.

We repeteren niet alleen voor de dienst zelf, maar ook voor andere ECS-activiteiten (zo vaak zijn we immers niet bij elkaar), en zingen ook wel eens gewoon wat door om te zien of het leuk is. Vandaag waren dat de “Second Service” van Gibbons, een motetje van Jackson en wat frutsels die misschien van pas kunnen komen als tussendoortje in een dienst of zo. Ook nuttig als direct-van-blad-zing oefening.

Naast deze leuke extra’s moeten we ook vooruitwerken voor vrijdag, zaterdag en zondag (morgen hebben we vrij). Na de Evensong van zaterdag hebben we alleen nog twee korte “hoe prop ik dit stuk in de akoestiek”-repetities voor de diensten van zondag, dus daarvoor moeten we al zorgen dat alles verder goed zit. Best pittig, en je merkt ook dat we aan de rustdag van morgen toe zijn.

In het programma van vandaag zit maar één psalm. Die is echter in z’n eentje meer dan twee keer zo lang als de drie psalmen van gisteren bij elkaar. We zongen ‘m dan ook op vijf verschillende melodieen. Het is leuk dat onze dirigent hier een heel andere psalmzing-filosofie heeft dan die in onze “thuis”kerk – in Amsterdam hebben we een meer meditatieve instelling, hier doen we veel aan expressie en variatie. Fijn om de kans te krijgen om het allebei af en toe te doen.

Overigens ben ik van mening dat Wilders met z’n joods-christelijke achtergrond psalm 18 ook maar eens goed door mag nemen. (De link gaat naar de tekst die wij zingen).

Na Evensong namen we afscheid van de “halve week”-ers, waaronder onze organist. Vrijdag komt er een ander en worden we ook versterkt met een extra alt. Maar daar hoort u nog over (SPANNING). Dat was natuurlijk een kodak-moment. Vervolgens ging ongeveer de helft van het koor aan de curry (ik was zeer content in het vega-hoekje) en kwamen we uiteindelijk met z’n vijven tot stilstand met thee in de tuin van onze logeerplek.

Die logeerplek is overigens het retraitehuis van het bisdom Ely, en is, voor wie daar ervaring mee heeft, in zeer weinig te onderscheiden van het gastenhuis van een klooster. Het heeft de jaren-60-meubels, slechte leidingen, kamers die naar heiligen vernoemd zijn, roomkleurig behang, bruin tapijt en een bibliotheek-kamertje met leunstoel met tapijtkussens en een breed spectrum religieus georienteerde boeken (de oudste die ik tot nu toe gevonden heb was een druk uit 1913). Het heeft echter ook (opvallend veel) spiegels en veel te weinig heiligen aan de muur om bij een (katholiek) klooster te kunnen horen.

Morgen is onze rustdag, waarop ik hard aan de studie ga: zowel muziek (u hoort nog waarom) als academisch, want dat houdt niet op alleen maar omdat ik acht uur per dag door een kathedraal huppel :)

Wednesday 3 August:
Office Hymn 210
Preces: Michael Walsh
Psalm 18
Canticles: St. Andrew’s Service – Peter Aston
Anthem: Hail gladdening light – Charles Wood

Ely: dinsdag

Ely is een stad (officieel) met 15102 inwoners en ligt tussen Little Downham, Witchford en Prickwillow (u weet wel, Little Downham, wereldberoemd vanwege zijn afwateringssysteem). Het is een typisch Engels stadje: rijen gepleisterde huisjes, muurtjes in plaats van hekken rond de tuinen, advertenties voor escorts in de telefooncellen, keurige grasveldjes, etc.

Je kunt in ongeveer een half uur van de ene buitengrens van Ely naar de andere lopen (in tien uur kan ook maar dat gaat denk ik vervelen). Voornaamste trekpleister is de kathedraal, een werkelijk prachtig vroeg-middeleeuws gebouw. Foto’s zullen ongetwijfeld volgen. De kathedraal heeft natuurlijk ook een winkel en ik ben nu de trotse eigenares van een paarse Ely Cathedral knijpkat, die geweldig samengaat met mijn Liverpool Cathedral paars-met-glitter puntenslijper. Hoe ik zonder ooit een gelukkig leven heb kunnen leiden is me een raadsel.

Dinsdag begon redelijk vroeg, toen mijn kamer-, koor- en triathlon-genote Natasha naar haar wekker greep en we (okee, na een paar keer snoozen) ons naar het locale zwembad begaven. Het was aan compleet de andere kant van de stad, dus we konden leuk rondkijken tijdens het kwartiertje lopen. Het zwembad paste qua formaat en diepte prima bij de stad: het was vier banen breed en tussen de 90 en 180 cm diep. En je moest natuurlijk met de klok mee baantjes zwemmen want het is Engeland.

Vervolgens begon om kwart voor tien de eerste repetitie van de dag en rolden we weer in het schema van zingen, thee, zingen, lunch, zingen, koffie, zingen, thee, Evensong. Het repeteren doen we in de Song School, dat wil zeggen drie kamertjes aan de zijkant van de kathedraal, met in eentje een set vijfpersoons lessenaars rondom een vleugel. Het is er bedompt warm en elfde-eeuws en gaat als de week vordert steeds meer naar niet-verse toog en koorschoenen ruiken. Wat wil een mens nog meer.

Evensong ging vandaag significant beter dan gisteren (op de per ongeluk iets-meer-dan-vierstemmige tweede psalm na). Je kon merken dat we meer aan elkaar gewend waren en iedereen ook weer beter in z’n stem zit. Waarschijnlijk gaat de opwaartse lijn door tot vrijdag en begint dan de vermoeidheid toe te slaan.

Voor mij persoonlijk was het ook een fijne dienst: ik kende de stukken al goed en de psalmen waren een stuk korter dan gisteren. Omdat mijn gezichtsvermogen te wensen overlaat leer ik normaal de psalm uit m’n hoofd, maar hier doen we er drie per dag in plaats van een per twee weken, dus dat is niet echt een praktische optie. Gelukkig kon ik bijkomen met een van mijn meer favoriete canticles en een leuk stukje Brahms (met lekker driedubbelvette dynamiek, wilt u uw zakdoek bij de hand houden).

Tuesday 2 August:
Office Hymn 209
Preces: Michael Walsh
Psalms 12, 13, 14 (omitting vv 5-8)
Canticles: Sumsion in A
Anthem: Geistliches Lied – Johannes Brahms