Cliché-seizoen

Dit jaar hoefde ik voor het eerst in 19 jaar niet te zingen met kerst.

Schokkend!

En zo zijn er nog wel meer radicale dingen gebeurd. De dingen die van buitenaf het grootst lijken (samenwonen, baan) bleken in de praktijk niet zo heftig. Kwestie van toeval, timing, en je doorlopend laten versieren door de leukste man ter wereld, dat helpt. Wat ook helpt is dat het om allerlei redenen vreselijk moeilijk is om als mens te veranderen, maar dit soort gebeurtenissen geven je een excuus. Alles is nieuw en dat ben je zelf ook even. Zo kun je processen die al lang op de achtergrond liepen makkelijker naar voren halen.

Vervolgens blijk je natuurlijk op hetzelfde moment helemaal niet te veranderen. Ik had me voorgenomen uiterst professioneel te zijn op m’n werk. Dat hield ik ongeveer een uur vol. Maar ja, wie de stressbal werpt mag hem terug verwachten.

Volgend jaar zijn de neefjes en nichtjes te groot om ze allemaal tegelijk de kieteldood te kunnen geven en moet ik dus een ander snood plan bedenken om ze de baas te blijven. Volgend jaar is wetenschapsfilosofie een hobby onder velen. Volgend jaar ga ik honderdtwintig keer zwemmen,vijftig recepten koken die ik nog niet eerder heb geprobeerd, hoogstens één keer voor mezelf naar het ziekenhuis en nul schoenen kopen.

Volgend jaar is zo gek nog niet.