Daar gaan we weer

Het is 2015. Je kunt terwijl je onder een viaduct schuilt voor de regen op een apparaatje kleiner dan je handpalm kijken hoe lang de bui nog gaat duren. Artsen vissen bloedpropjes uit hersenen via een sneetje in de lies. In onze zeer Nederlandse tuin doet de vijgenstruik het beter dan de boerenkool. DE TOEKOMST IS HIER.

En we categoriseren kinderen NOG STEEDS primair op wat er tussen hun benen zit.

Ik word er ondertussen goed moe van, dus ik houd het kort deze keer. Punt 1: “Ja maar, wat is nou het probleem?” Het probleem is dat gestereotypeerde groepen (vrouwen, mannen, Marokkanen, homo’s) significant minder goed presteren door de vooroordelen en ik mag hopen dat u begrijpt dat dat voor de hele samenleving een probleem is (ook de witte kerels). Lees dit boeiende en zeer goed van referenties voorziene artikel.

Punt 2: “Ja maar, meisje X dat ik ken vroeg ZELF om prinsessenspullen en jongetje Y wilde ZELF autootjes en treintjes! Dus het is van nature!”

Zeker, ja hoor, net zoals ze puur uit instinct Nederlands spreken, zonder enige invloed van buitenaf. En in de bronstijd wilden jongetjes al met treintjes spelen. (Arme bronstijd-jongetjes.)

Natuurlijk zijn er verschillen tussen mannen en vrouwen en jongetjes en meisjes. (Jongetjes zijn bijvoorbeeld fragieler.) De aanwezigheid van mannelijke en vrouwelijke hormonen in een persoon hebben een enorme invloed op het lichaam en de hersenen. Maar de hoeveelheid socialisatie die we daar vervolgens overheen gooien is volledig buiten proportie, irrationeel en bovendien bewezen schadelijk voor individu en maatschappij.

Het is 2015. Peijnenburg heeft ‘Peijnenburg ZERO’ op de markt gebracht. De toekomst is nu. Wanneer houden we er nou mee op?

(Update: Maar wacht er is hoop: ondanks alles lijken er gewaardeerde vrouwelijke wetenschappers te zijn, die soms ook nog eens Gaia heten, wauw.)