Leesvoer (2)

Honger is psychologisch en van diëten wordt het erger, volgens dit artikel. Ik zeg wel eens grappend dat mijn slankheidsgeheim is ‘drie keer per dag je helemaal volvreten‘, en dat zou dus nog kunnen kloppen ook! Niets is zo goed in je hongergevoel reguleren als je eigen hersenstam, die is daar namelijk voor geëvolueerd. Wat we vooral moeten doen is onze bewuste geest niet met zijn vieze modderpoten in de weg laten lopen door calorieën te gaan tellen of zo.

Waarom zijn roeiers bang voor de ergometer? Niet helemaal goed getimed natuurlijk aangezien de winter vorige week was… Toen ik dit las realiseerde ik me dat ik ook onderdeel ben van de ergometer-klaagcultuur die bestaat in het roeien. Ben ik maar mee gestopt, maakt het leven veel leuker.

Special Topics in Calamity Physics (Nederlandse vertaling: “Calamiteitenleer voor gevorderden”) is het eerste en, tot nu toe, het enige boek dat ik nadat ik het uit had direct nog een keer moest lezen. De eerste keer dat je het leest is het een enigszins irritant verslag van een jaar in het leven van een pedante puber. Als kind neem je soms dingen ter kennisgeving aan waarvan je er pas veel later achterkomt dat er iets raars aan de hand was. Het handige van een boek is dat je vervolgens weer terug kunt om alle puzzelstukjes langs te zien komen.

 

Leesvoer

Een artikel over een vrouw met tandenstokerbeentjes die na het zien van een foto van een Canadese atlete met boomstronkbenen vermoedde dat ze wel eens dezelfde genetische afwijking zouden kunnen hebben en zo een leven redde. Prachtige illustratie dat patiënten soms meer van hun ziekte weten dan artsen, al is het maar omdat artsen meer te doen hebben.

Een novelle over Londen in het interbellum waar de treinen rijden op magie, de wereld er niet voor iedereen hetzelfde uitziet, en je sommige mensen ‘s ochtends even moet vragen of ze vandaag een man of een vrouw zijn. Eigenlijk allemaal net als bij ons dus.

Een boek over de oorlog tussen Biafra en Nigeria, of de burgeroorlog in Nigeria, afhankelijk van je perspectief. Prachtig geschreven, voor mij extra aangrijpend omdat mijn inlevingsvermogen beperkt is en dit gaat over een vrouw zoals ik, middenklasse, huis vol boeken, moeizame relatie met haar zus, negeert de rare berichten op de radio, heeft etentjes en gaat op bezoek bij vrienden, en een paar jaar later kamt ze het haar van haar dochtertje zo voorzichtig mogelijk zodat het niet uitvalt.