Verhaaltje voor het slapen gaan

Mamma was veertig toen ik geboren werd. Een oude moeder. Zo noemde ze zichzelf ook altijd, ‘je oude moedertje’.

Ik kwam zonder noemenswaardige problemen ter wereld. Ik was een rustige baby en groeide op tot een stil kind en een fragiele puber. Mijn moeder hield ontzettend veel van me, dat zei ze en ik wist dat het waar was. Ik was het belangrijkste in haar leven, zei ze, en ik wist dat het waar was.

We hadden een soort avondritueel, mamma en ik. Ik kan me niet herinneren dat ze ooit een avond gemist heeft. Soms ging ze ’s avonds weg en was er een oppas, maar ze stopte me altijd zelf in bed, schoongewassen, in één van mijn vele pyjama’s. Ik sliep altijd meteen en mijn laatste beeld was mamma over me heen gebogen, mijn hoofd in haar handen, hoe ze met haar duimen over mijn slapen streelde en me een lange kus op mijn voorhoofd gaf.

Toen ik ouder werd ging ik zelf naar bed, maar de duimen bleven en de kus ook. Later kwamen er wel eens plukken haar mee als ze er doorheen aaide met haar vingers. Tenslotte ging ik niet echt meer naar bed want ik stond ook niet echt meer op. Mamma kwam nog steeds elke avond vlak voor ik in slaap viel, want ze hield van me en ik was het belangrijkste in haar leven.

Mamma was mooi en ze werd steeds mooier. Toen ik bijna geen eten meer lekker vond haalde ze alles wat ik nog lustte, maakt niet uit wat. Daar aten we dan samen van terwijl ze op de rand van mijn bed zat. Ik een hapje, zij een hap voor zichzelf, en een hap voor mijn kleine broertje dat ik onder haar jurk steeds groter zag worden.

Mijn kleine broertje werd geboren op mijn achttiende verjaardag, al was ik daar zelf niet meer bij. Mamma was tweeëntwintig toen hij geboren werd. Een jonge moeder.

Leesvoer (zee-editie)

De zee gaat omhoog en de zee gaat dood en wij openen lekker een extra kolencentrale en gaan 130 rijden. Nederland is wat duurzaamheid betreft echt een bekrompen, achterlijk landje, het blijft me verbazen (en gelukkig mij niet alleen).

Er is ook goed nieuws! En dat is dat ze in Seaworld geen shows meer met orka’s gaan doen, en geen nieuwe orka’s meer zullen kweken of laten vangen. Orka’s zijn enorm fascinerende dieren. Ze leven in familiegroepen met elk een eigen dialect.

Stel dat je op een kaart tekent hoe alle schepen ter wereld voeren gedurende een jaar, zou je dan de continenten kunnen herkennen? Ja. En je kunt zien waar Rotterdam, Amsterdam en Harlingen liggen. En waarom het Kanaal oversteken in een zeilbootje behoorlijk zenuwslopend is.

Mocht je niet willen oversteken in een zeilbootje, zo deed Mozes het waarschijnlijk met de Israelieten. In deze tijden van apps en websites en keurig gedrukte boekwerken zou je bijna vergeten dat we al duizenden jaren met de zee leefden, en mensen vroeger heus wel wisten dat eb en vloed een ritme heeft.

Wij willen zaaien als dat kan

Even iets anders.

Mijn huisgenoot, tevens schuurgenoot (tevens, technisch gezien, een jongen van de landbouwhogeschool), is een georganiseerd type met een boorhamer. Dat leidt tot dit soort dingen:schroefjes

En ik was de hele week een beetje ziek (huidige status: ik klink als een corpsmeisje circa zaterdagochtend 4 uur), waardoor ik vandaag niet op pad kon met fijne vriend J. Maar de schuur haalde ik nog wel. En dan is het toch wel inspirerend, al die netheid. Dus hoppa:rijtjes

Over twee maanden snijbiet en sla en wortels. En zo. Tenzij de slakken alles opeten natuurlijk.

Leesvoer (7)

  1. Hoe ontwerp je een transportnetwerk? Maak een kaart van de bevolkingscentra, in havermout, op een schaaltje, en laat er een schimmel op los die havermout jummie vindt. Die gaat dan namelijk een efficiënt en robuust netwerk van bevolkingscentrum naar bevolkingscentrum uittekenen. (Luisteren jullie, Prorail? Ik wil Friesland wel even voor jullie doen?) En hoe ontwerp je een systeem van heel veel losse schakeltjes zonder centrale sturing die samen optimaal moeten communiceren? Zoals het internet. Of een mierenkolonie. Door naar die kolonie te kijken, dus.
  2. Ik had het al eerder over Hawkeye. Nu heb ik deel 2 gelezen en moet ik het er weer over hebben. Hawkeye is geweldig, jongens. Deel 2 heeft Kate Bishop (de vrouwelijke Hawkeye), die op een feestje een kerel tegenkomt, kerel probeert Mysterieus te Verdwijnen, en Kate zegt “dacht het niet, gast, dat mag alleen de held van het verhaal en IK ben hier de held van het verhaal.”En een hele episode vanuit het perspectief van de hond, ik houd niet eens van honden, maar wel van een comic-auteur die even een pictogramtaal bedenkt om weer te geven hoe een hond de wereld ziet. En andere leuke originele trucjes. En de kleuren zijn weer prachtig, al vond ik deel 1 wat dat betreft beter (ik ben niet zo goed in kijken, dus minder kleuren = meer beter wat mij betreft).
    Ik denk dat ik mijn moeder Hawkeye ga laten lezen, kijken wat zij ervan vindt als Respectabele Dame en Literaire Veelvreter. Leuk experiment. U hoort nog van ons.
  3. Over mijn moeder gesproken, die gaat ongetwijfeld ook fan zijn van De Onervarenen, Joke van Leeuwen’s inzending voor de Libris Literatuurprijs van dit jaar. Het boek gaat over een groep keuterboertjes en vaklui die zich laten inschepen naar een niet nader gespecificeerd tropisch land om daar een nieuw bestaan op te bouwen. Dat valt een beetje tegen.
  4. Vandaag in de categorie ‘we leven allang in een technologische dystopie’: een Canadese triatlete is gediskwalificeerd van meerdere triatlons, wat op zich niet echt opwindend nieuws is als je geen triatlon-fan bent. Maar interessant is dat een groot deel van de bewijslast komt van de toeschouwers die foto’s maakten met hun mobieltjes. Daarmee kun je de race grotendeels reproduceren, zonder de tijdmetingchip die elke atleet draagt nodig te hebben. Little brothers are watching you.En gezichtsherkenning is vet handig, bijvoorbeeld als je porno-actrices het leven zuur wil maken op social media. Er zijn heel nare mensen op de wereld, lieve blogvriendjes.