Corona: weekend 4

Het eerste “echte” weekend, omdat ik afgelopen woensdag met m’n nieuwe baan begonnen ben. En gruwelijk mooi weer: zonnig, mild windje, twintig graden… waar wij doorgaans hevige zeil- respectievelijk roei-kriebels van zouden krijgen. Maar dat kan nu niet, dus kregen we ze niet. Lekker rustig!

Een mens-erger-je-niet bord, groen heeft gewonnen .

Op vrijdagavond richtte mijn vader via Skype een genadeloze moordpartij aan op het Mens-erger-je-niet-bord.

Een tuintafel in de zon met een krant, kookwekker en wolkom erop.

Op zaterdag namen we de kookwekker mee de achtertuin in om te weten wanneer de broodjes afgebakken zouden zijn…

Een vrij lelijke bos bloemen

…kreeg ik bloemen van mijn nieuwe werkgever…

…haakte ik de afscheiding van lijf en mouwen van mijn trui in wording…

…en begon ik aan een nieuwe sok, onder het motto “het leven is kort, breek nú je mooiste bol garen aan”.

Ik had zaterdag een extra relaxte dag want de huisgenoot was bereid boodschappen te doen. Omdat ik ook voor m’n vader boodschappen doe kom ik nogal vaak in de winkels, wat bloedirritant en behoorlijk stressvol is. Heerlijk om me op het opruimen van de boodschappen te kunnen storten. Ik bevond me de hele dag in de voor- of achtertuin (behalve bij het boodschappen opruimen, want die horen niet in de tuin), waarbij mijn locatie wordt bepaald door het ritme van de buurkinderen. De kinderen voor en achter wisselen hun krijsmomenten zo’n beetje af en ik kuier dan naar de plek zonder lawaai, als de maan en het getij.

Mensen die met me hebben gewerkt weten dat ik een lichte bakjesfetish heb. Ik nam vaak zowel ontbijt als lunch mee naar mijn werk en heb voor iedere soort voedsel een specifiek vervoermiddel die nu dus collectief staan te verstoffen want we gaan nergens. meer. heen. Zo ontdek je wel weer nieuwe dingen, zoals dat mijn havermout-ontbijtbakje PERFECT is om zelfgekweekte alfalfa fris in te houden.

Een kaiserbroodje met vegaburger. En alfalfa.

En dat levert lekkere vegaburgers op.

Op zondag kwam ik zowaar over de erfgrens, en fietsten we een rondje, waarbij mijn doel is mijn Twittervolgers te voorzien van premium lammetjescontent, en de huisgenoot zorgt dat we niet plat worden gereden. Ik vind fietsen in grote lijnen stressvol op het moment. Er zijn veel mensen en het waait. Maar we moeten wel blijven bewegen. En er zijn lammetjes. Dus.

Corona: week 3

Lief dagboek,

Vandaag heb ik VIER bekenden gezien met wie ik niet samenwoon. Vier! Het waren 1. de buurvrouw, 2. mijn ploeggenootje en haar epidemiologisch equivalent die iets kwamen brengen, en 3. vriend L bij wie wij iets gingen brengen op onze Toegestane Frisse Neus-tocht.

Inclusief deze zelfs in normale tijden excessieve hoeveelheden sociaal contact ben ik in opperbeste stemming, misschien omdat ik de rest van vandaag, mijn laatste vakantiedag, heb besteed aan detectives kijken, haken, leuke post krijgen en chocola eten. En een lange wandeling maken met mijn epidemiologisch equivalent.

Terugkomend van de wandeling kwamen we een inbreker tegen in het steegje achter ons huis. Het schokkendst daaraan was dat hij geen anderhalve meter afstand hield. (Dit is geen grapje, dat was echt het schokkendst. En hij deed alsof hij Venus niet herkende, dat was het op één na schokkendst. We hebben de politie gebeld. Niet vanwege Venus.)

Vandaag maakte de minister-president bekend dat de beperkingen niet tot zes april maar minstens tot 28 april gaan duren. Na zijn boodschap tot de natie van twee weken geleden moest ik huilen, het voelde toen ineens zo echt, ik realiseerde me dat het voor heel veel mensen heel erg ging worden. De boodschap van vandaag vonden wij enorm meevallen. April! Dat is volgende maand al! Niet eens juni! Bofkonten zijn we. Al zal niet alles meteen mogen op 29 april. Maar je weet het niet… misschien een heel klein beetje roeien?

Zo zijn er nog meer dingen die al zo normaal voelen. Ik draag bijvoorbeeld mijn trouwring niet meer, want die is niet handwasbestendig. We hebben het opvangbakje voor de koffieprut enorm opgeschaald. Ik ruim elke avond alles op, want de woonkamer is mijn kantoor. Überhaupt is thuiswerken normaal. Voor een docent, zoals de huisgenoot, toch niet geheel standaard. Het is allemaal al ingesleten.

Morgen begint mijn nieuwe baan! Ik moet ervoor naar Delft, want redenen. Een heel avontuur. Ik kan me niet herinneren wanneer ik voor het laatst verder dan Houten ben geweest.

 

Corona: weekend 3

Hoe maak je onderscheid tussen werkweek en weekend in tijden dat je belangrijkste taak BINNEN BLIJVEN is? Wij doen het met lekker eten. Normaal eten we ook lekker, maar op zaterdag eten we wentelteefjes of pannenkoeken als ontbijt/lunch en op zondag afbakbroodjes.

Het is best fijn om samen te ontbijten, normaal is de huisgenoot net beneden als ik (te laat) de deur uitvlieg naar roeitraining.

De tafel was ook extra gezellig, met de bloemen die de huisgenoot van zijn vitale werkgever had gekregen als dank voor zijn vitale inzet voor zijn vitale werk. Daar zit ik nu alleen naar te kijken, want net als op zondagen als de pest niet door het land waart zit de huisgenoot boven te werken.

Het is belangrijk om de normale routines vast te houden geloof ik, dus het is prima dat hij dat doet. We gaan ook gewoon door met zoveel mogelijk andere normale dingen, zoals dat de huisgenoot mijn spullen in de vaatwasser zet voor ik er klaar mee ben. Ik bof maar met iemand die zo zijn best doet voor mijn geestelijk welzijn.

Gister heb ik boodschappen gedaan voor mijn vader, die eerder deze week even koorts had maar daarna gelukkig niet meer. Hij is nu wel eindelijk bereid niet meer op avontuur te gaan. Of naar de supermarkt. Wat op dit moment hetzelfde is. Mijn dag wordt daar dan weer wat avontuurlijker van, want niet alleen moet ik met de andere bezoekers van de supermarkt en hun karretjes de anderhalve-meter-dans doen, maar ook dingen zien te vinden die als veganist niet in mijn repertoire zitten. Ik had werkelijk geen idee waar ik het vlees kon vinden. Bleek naast de vleesvervangers te zijn! Zo zie je maar weer, ook binnen 500 meter van je huis kun je allerlei opwindende ontdekkingen doen.

Afgelopen vrijdag zag ik het allemaal even niet meer zo zitten (het wachtwoord is ‘ik wil dit lezen’, als je het wil lezen). Toen ben ik toch maar op de roeimachine gaan zitten en net als altijd knapte mijn humeur daar wonderbaarlijk van op. De dreiging is onwerkelijk, wij werken niet in de zorg. We boffen ontzettend.

 

Coronadagboek

Ik probeer mijn gedachten deze dagen bij te houden. Die zijn ongepolijst en niet altijd vrolijk, en ik kan me heel goed voorstellen dat je er niet op zit te wachten. Teruglezen kan altijd nog! Let op jezelf.

Wil je ze wel lezen, typ dan “ik wil dit lezen” in het wachtwoordveldje. Poef!