Leesvoer: het wordt steeds vroeger donker-editie

We kunnen nog maar tot een uur of negen roeien en ik heb een kleine ontsteking in mijn hand waardoor ik even niet kan breien en haken, dus ik lees weer eens dingen. Krul op op de bank met je tablet en de deken die je gehaakt hebt toen je hand het nog wel deed en lees met me mee!

All Saints Mountain is een longread over een psychologe die gevraagd wordt onderzoek te doen op een bijzondere plek. Toen ik het uit had wilde ik het meteen opnieuw lezen, en meer wil/mag ik er niet over zeggen van mezelf.

De schrijver achter Wait But Why wilde weten waarom een volk, een groep opgebouwd uit Zeer Verstandige Volwassenen zoals hijzelf, zich gedraagt als een kleuter die z’n zin niet krijgt. Daar is hij een paar jaar mee bezig geweest en nu schrijft hij er wekelijkse artikelen over. Die zijn steengoed en hebben plaatjes. We zijn bij nummer twee (plus een inleiding die je ook wilt lezen) dus lees nu alvast bij zodat je volgende week klaar zit.

Zoals u misschien weet ben ik gecertificeerd bonenvreter (mijn tienjarig veganistenjubileum komt eraan), dus ik word erg vrolijk van Joël Broekaart’s Wereldgeschiedenis in twaalf bonen. Al zijn de verhalen zelf niet altijd zo vrolijkmakend. Wel heel interessant.

Maxim Februari is één van die schrijvers die we niet verdienen maar wel nodig hebben, en ter ere van zijn Zomergasten-présence heeft Vrij Nederland een oud interview uit de archieven geplukt, waarin je kunt lezen waarom we hem niet verdienen maar wel nodig hebben.

Flip van Doorn ging naar de rechtszaak van de potloodventer die zijn dochtertje lastig had gevallen, en kwam er met een heel ander beeld uit dan hij erin ging.

Leesvoer: de autisme-editie

Omdat ik toch bezig ben met De Grote Autisme Blogparade van 2019: een aantal artikelen over autisme die in mijn beleving echt heel goed zijn.

(Engels) “Het is een spectrum” betekent niet wat je denkt dat het betekent
Veel mensen, waaronder ik vroeger, denken dat “het autismespectrum” betekent dat je iedereen op een as van ‘helegaar nie autismies’ tot ‘superenormautismies’ kan plaatsen, met ergens op 2/3 een streep waar Officieel Autistisch begint. Maar het autismespectrum heet een autismespectrum omdat het om een heel spectrum aan symptomen gaat, die zich bij elke autist in andere combinaties en mate van ernst uiten.

Bianca Toeps ziet er helemaal niet autistisch uit en licht oa een idee toe waar ik zelf ook heel erg aanhanger van ben: dat autisten niet zozeer ‘slechter’ zijn in communicatie dan niet-autisten, maar dat iedereen het beste is in communicatie met mensen die qua inhoud en werking van hun bolletje het meest op henzelf lijken, en als autist heb je dan dus dikke pech omdat je in zo’n kleine minderheid zit. Toeps heeft ook een boek, koop en lees het.

Een oudje uit de tijd dat we nog een abonnement hadden op het NRC: hoe vrouwen hun autisme camoufleren. Er is ook een man zonder autisme die zegt dat vrouwen met autisme niet echt camoufleren omdat het onbewust is, aan hem wil ik graag vragen of hij wel echt nadenkt of dat dat onbewust is.

Ook De correspondent schreef over vrouwen met autisme, en geeft de reden dat als je de opmerkingen in mijn rapporten van de basisschool leest je daar al bijna een diagnose mee kan geven, maar ik toch drie decennia kon doorhuppelen voordat het een keer officieel werd.

Even tussendoor trouwens. Ook in de jaren ’80 werden meisjes gediagnosticeerd met autisme, ik ken er een, maar eigenlijk alleen als ze geheel of grotendeels non-verbaal zijn. Daar waren de psychologen zich ook bewust van, die vonden het reuze grappig dat je bij de “zware” autisten mannen en vrouwen zag, maar “licht” autistische vrouwen niet bestonden. Jazeker, superlogisch dat je ze niet vindt omdat ze magischerwijs niet bestaan en niet omdat je diagnostische criteria iets missen – bijvoorbeeld omdat die gebaseerd zijn op de populatie MANNEN die je al gevonden had!

Waren er maar een paar (ongediagnostiseerde) autistische vrouwen bij die onderzoekers geweest, die hadden zulke idiote conclusies nooit geaccepteerd.

Ok als je na al deze artikelen nog meer wilt lezen, lees dan het boek ASS bij volwassenen door Annelies Spek (die ook in de laatste twee artikelen geciteerd wordt). Dat volgt weliswaar de DSM maar is ook positief en er staan vet leuke plaatjes in.

Leesvoer (11)

Marie Curie was niet alleen geniaal, geniaal en briljant als onderzoeker, tijdens de eerste wereldoorlog bouwde ze mobiele röntgenscanners, leidde vrouwen op om hiermee te kunnen werken, en scheurde er ook zelf mee langs het front.

“We doen de achterdeur op slot, ja, vanwege de erfzonde, haha.” Prachtig verhaal over een priester (eerst dominee) van de zeer oude stempel, met grote liefde.

De Westelijke Jordaanoever is onderdeel van de Palestijnse territoria, dus als je als Palestijn een Palestijn slaat kom je voor de Palestijnse rechter. Maar het is ook door het Israëlische leger bezet gebied, dus als je een Israëli slaat kom je voor de Israëlische militaire rechter. En ook als je iemand aanzet tot geweldloos protest. Ik was gefascineerd door de rechter, die zelf in bezet gebied woont, maar wel binnen dat nogal curieuze systeem als doel heeft om objectief en rechtvaardig te zijn.

Roeien is een sport voor lange mensen, de heren van de nationale 8 zijn doorgaans allemaal boven de 1.90. Om ook landen met een lagere gemiddelde lengte een kans te bieden zijn er ook wedstrijden voor kleinere roeiers. Alleen hebben ze de grens niet op lengte gebaseerd, maar op gewicht. Gevolg: lang ben je, dun kun je worden.

Nieuwe baan

Ik heb een nieuwe baan. Mijn droombaan, kun je wel zeggen, want het is a) buiten b) met boeken c) thuis: ik ben ruilbiebbibliothecaris!
Een kastje met boeken erin in een voortuin

(Vorig jaar was ik dat ook al, even, maar mijn biebje was toen niet waterdicht.) Huisgenoot W. heeft de ganse winter gelijmd, geschuurd, geepoxy’d en geschilderd en ik mocht dit weekend de eerste (tevens laatste) paal slaan en onze bieb op z’n plek schroeven. Ik ben heel benieuwd wat voor boeken er over een half jaar in staan.

Het enige nadeel is dat het wel eens leidt tot ongestructureerd sociaal contact en daar heb ik een grondige hekel aan, maar elke droombaan heeft ook z’n mindere kanten, dat houdt het realistisch.

(Ik heb ook een andere nieuwe baan zoals u wellicht wist. Daarover later misschien meer.)

Leesvoer (9)

Zoals een deel van u wel weet, lieve flatscreenkindertjes, ben ik niet zo van de veehouderij (ik heb overigens nog eens een geniale streekroman gelezen waarin werd bevestigd dat boeren (veehouders) en landbouwers (plantjeskwekers) niet samen kunnen/mogen, wat ik als kleindochter van een landbouwer dan maar respecteer), maar ik ben niet zo naïef of hoopvol dat ik denk dat ik u allen tot het herbivorisme kan bekeren. In de tussentijd dan maar zijn er heel erg leuke intelligente heiligehuisjesomschoppende boeren die mij echt het idee geven dat het allemaal wel eens goed zou kunnen komen.


Het frame waar sommige mensen ons in deze bijna-15-maart-tijden in willen duwen is dat de ‘linkse elite’ zoveel geregeld heeft. Linksgekkie die ik er ben valt het resultaat van al die jaren linkse macht me nogal tegen eigenlijk. En waarom is dat? Omdat al mijn hele volwassen leven rechts de dienst uitmaakt. (Laten we dat eens fixen! Maar dat terzijde.)


Dit artikel is gericht op diëtisten en personal trainers, wat ik geen van beiden ben, en bovendien in een Amerikaanse context – maar ik vind het gewoon zo fascinerend: dat er een samenhang is tussen cultuur en eetgewoonten en daardoor cultuur en overgewicht, dat wisten we natuurlijk al, en als je in een huis vol chipsgrootverbruikers woont is het behoorlijk lastig om zelf gezond te eten. Maar er zijn zoveel vooroordelen over ‘etnisch’ eten (ik herkende ze bij mezelf).

Het is jammer dat de voorbeelden die ze noemt nou net over reuzel en eieren gaan, maar ik vond het heel inzichtelijk dat in het pre-fabrieksvoedseltijdperk tortillas bijvoorbeeld veel vullender waren (en dus makkelijker om minder van te eten). De website die dit artikel publiceerde, Girls Gone Strong, heeft overigens heel veel interessante artikelen.


Eén van mijn supertalenten is misselijk worden. Ik kan misselijk worden in treinen en auto’s, op boten, en soms zelfs als ik bij iemand achterop de fiets zit. (En eens in de zoveel tijd gewoon uit het niets.) Ik had altijd al gehoord dat het komt doordat je brein van verschillende zintuigen, zeg je ogen en je evenwichtsorgaan, verschillende input krijgt – daarom helpt het vaak om naar buiten of naar de horizon te kijken. Maar ik had me nooit verder afgevraagd: waarom is misselijkheid de reactie van mijn brein op vreemde combinaties van input? Waarom niet bijvoorbeeld hoofdpijn? Nou daar hebben mensen een theorietje over, en die klinkt heel plausibel.