Leesvoer (6)

Hoe bereik je echt iets op het gebied van dierenrechten? Door aandelen in McDonalds te kopen. Persoonlijk snap ik niet waarom niet iedereen gewoon veganist wordt, dan zijn we van al het gedonder af, maar goed, dat is mijn perspectief.

Als ik ruzie heb met performance is dat 99,99% van de tijd ‘iets met databases’, maar het is interessant om ook eens iets over die laatste 0,01% te lezen.

Ik heb nu al twee razend interessante artikelen met/over de Duitse boswachter Peter Wohlleben (what’s in a name) gelezen, maar allebei via een medium gemaakt van boom, dus daar kan ik niet naar linken. Hij heeft een boek geschreven over hoe bomen voor elkaar zorgen. En zo. En dat wij daar niets van snappen en vol goede wil vreselijk gemeen zijn tegen bomen. Het is fascinerend, wat hij allemaal beschrijft, ik hoop alleen dat het niet té veel blootlegt over de individualiteit en het gevoelsleven van planten, want ik wil graag nog wel iets kunnen blijven eten zonder schuldgevoel.

…heeft zeewier een persoonlijkheid? (Hoop het niet.) Kan een visser die op z’n veertiende van school is gegaan steengoed schrijven? Deze wel. Hoe de zee ons gaat redden: ecologisch, economisch, en sociaal. Eerst zien, dan geloven, natuurlijk, maar jemig, dit wil je graag geloven.

Wat mot je

Als iemand die haar geld verdient met computeren ben ik voor veel mensen in mijn omgeving hét aanspreekpunt voor computerdingen. (Gek genoeg komen ze vervolgens nooit met decennia oude databases aanzetten, het computerding waar ik het beste in ben.)

Er zijn ruwweg twee soorten vragen wat betreft computerdingen: de praktische (hoe laat ik mijn computer X doen?) en de retorische (waarom doet dit programma X? / waarom kan dit programma niet Y?)

Die laatste is natuurlijk niet bedoeld om te beantwoorden (want retorisch). Maar dat kan wel, heel makkelijk zelfs. In alle gevallen is het antwoord omdat software maken verrekte moeilijk is.

Dat heeft niets te maken met programmeertalen die er onbegrijpelijk uitzien (programmeren is niet moeilijk namelijk).

Software maken is iets uit niets maken, en iets uit niets maken is vreselijk lastig (vraag maar aan God). Het is alleen al bijna onmogelijk om op te schrijven wat je nou eigenlijk wil dat de software gaat doen. Zie, bijvoorbeeld, brood:

Vanavond was ik fijn aan het multitasken: ik zat aan de keukentafel aan een requirements-document te werken (oftewel, een lijstje van dingen waaraan een nieuw programmaatje van ons moet gaan voldoen) en ondertussen bakte ik een brood, of eigenlijk de oven bakte een brood en ik zat ernaast. Toen dacht ik, goh, was ons programmaatje maar zo simpel als brood bakken (brood bakken is ook niet moeilijk namelijk).

Maar brood bakken is bepaald niet iets-uit-niets maken. Probeer maar eens terug naar de basis te bedenken waar een brood aan moet voldoen.

  • eetbaar zijn (niet-giftig)
  • voedzaam
  • lekker
  • te snijden met een mes
  • kan beleg bevatten
  • betaalbaar
  • valt niet uit elkaar
  • te kauwen
  • draagbaar (lood krijg je ook in broodjes maar dat is best zwaar in de lunchtrommel)
  • bewaarbaar

Nu heb ik al tien eisen voor iets simpels als een brood. En als iemand iets gaat produceren wat precies aan deze eisen voldoet missen er vast nog heel voordehandliggende dingen waardoor iemand gaat roepen “WAAROM kan dit ding niet gewoon X?”

Dus de volgende keer dat je je in wanhoop afvraagt hoe de ontwikkelaars van de tekstverwerker die je gebruikt in hemelsnaam niet zelf konden bedenken dat het voor iedereen fijner is als je met één klik wisselende konijntje-silhouetten als bulletpoint in kunt stellen, probeer dan eens een lijstje te maken van alles wat het ding verder moet kunnen. Dan weet je wel waarom.

Leeslijst

Na bijna precies drie maanden (8 februari zijn we begonnen met inpakken, volgens Facebook) hebben we weer een bruikbare boekenkast. Mijn fiscaal partner heeft de dozen met boeken van zolder naar woonkamer verplaatst en ik mag ze zo in gaan richten.

Er zijn niet genoeg uitroeptekens in het universum om mijn gevoelens op dit punt weer te geven.

Voordeel van deze first-world helletocht was dat ik mijn boekige behoeften alleen in de boekwinkel kon vervullen. Dus er zijn nu significantmeer leuke boeken om een plekje te geven. En ik ben er weer aan herinnerd hoe leuk het is om boeken te kopen en die vervolgens uit te lezen, dat was een beetje weggezakt sinds mijn wetenschapsfilosofische periode (waarin men weliswaar veel, heel veel, heel erg veel leest, maar als je van je hobby je beroep maakt heb je geen hobby meer).

Nu zwerven er op mijn bureau op m’n werk, op mijn bureau thuis, in mijn bookmark-lijstje in drie verschillende browsers en in mijn portemonnee lijstjes rond van ‘te lezen boeken’. Dat is natuurlijk van een ongeorganiseerdheid waar in mijn leven geen plaats voor is. Daarom heb ik het bij elkaar gezet in een leeslijst.

90% van de boeken op de lijst zijn tips van andere mensen (ik heb Menno Daamen van Kakelbont gebombardeerd tot mijn personal bookshopper – ik weet niet of hij het leuk vindt maar het resultaat is tot nu toe geweldig). Als je vindt dat ik iets moet lezen hoor ik het graag.

boekenkast

Leve het saaie cadeau

Een vriendin van me heeft de filosofie dat je alleen nutteloze cadeaus moet geven. Frutsels. Leukigheidjes. Niet heel praktische afwasborstels in de vorm van de Venus van Milo. Dat soort dingen. Haar theorie lijkt te zijn dat een cadeau een bepaalde vaste waarde heeft, bestaande uit functioneel en emotioneel, en als de functionele waarde te hoog wordt moet dat dus wel ten koste gaan van de emotionele waarde.

Daarnaast heb je natuurlijk nog de cadeaus waarvan we niet zelf kunnen bedenken dat we dat willen maar het van de reclame moeten leren. Blijkbaar willen veel vrouwen graag ruiken alsof ze net door een zwembad vol goudverf hebben gelopen. Ik weet niet of u wel eens goudverf heeft geroken, lieve lezer, maar ik hoef het niet.*

Ik wil mij sterk maken voor twee andere categorieën cadeaus: de saaie en de vluchtige. Vluchtige cadeaus zijn theaterkaartjes, goede gesprekken, pakjes lekkere thee, wandelingen, rondvaarttrips in eigen stad, een lunch met oude vrienden. Dat zijn, tenzij je smaak in theater beroerd is en je oude vrienden eigenlijk heel stom zijn geworden, dingen waar je een beter mens van wordt** en die je nooit hoeft op te ruimen of weg te gooien. Maximaal effect met minimale troep dus.

Saaie cadeaus zijn, in tegenstelling tot de vluchtige, echt saai, en je hebt wel wat op te ruimen. Sokken. Naaimachines (om even te pronken met mijn persoonlijke saaiheidstriomf van dit jaar). Waterkokers. Allemaal dingen die een plek moeten krijgen. Maar ook allemaal dingen waar plek voor is, omdat je ze gebruikt. Zo denk ik minstens de helft van de ochtenden aan mijn pleegvader, met wie ik al jaren een bloeiende sokkenuitwisselrelatie heb. Als ik de roze-paars-blauwe sokken die ik van hem heb gekregen onder mijn saaie grijze broekpak laat verdwijnen voel ik me geliefd. Veel meer dan als ik probeer te bedenken wat ik nou weer met frutsel X aanmoet omdat ik heel veel van gulle gever X houd, maar absoluut niet van dat frutsel.

Wat we zoeken met dingen die we kopen, zij het cadeautjes voor een ander of voor onszelf, is een gevoel. Vreemd genoeg voelen we ons rijk als we iets hebben gekocht waarvan we weten dat het duurder is dan zou hoeven. Technisch gezien voel je dan dat je net nog rijk was en nu beduidend minder. Je kunt beter liefde en aandacht voor jezelf (en anderen) tonen door iets voor jezelf te kopen waar je iets aan hebt. Een cursus. Een loodgieter, zodat je je niet meer aan die druppende kraan hoeft te ergeren. (Een cursus loodgieten?) Een goed paar sokken.

Cadeaus waar de gever en de ontvanger het meest van profiteren dus, in plaats van de verkoper. Want hoezeer die ook een goede boterham verdient, en de economie erbij, daar zou het toch niet primair om moeten gaan***.

*Ik ben trouwens niet tegen geurtjes, wat de mand vol in de badkamer wel bewijst. Wel tegen gigantische prijzen waar je voornamelijk marketing mee koopt. Dat kan ik niet ruiken.
**Zeker de thee.
***Maar FairTrade of ZZP kopen is altijd een goed idee. Dan profiteren er mensen in plaats van multinationals.