Geld en groen

Ik wil graag duurzaam leven. Dat vind ik belangrijk.

Helaas is ‘duurzaam’ een rotterm die ook nog eens op allerlei manieren ingevuld kan worden. Daardoor is het nog niet zo makkelijk om uit te vinden wat nou de beste manier van doen is.

(Nog los van het feit dat ik niet altijd wil optimaliseren op duurzaamheid, en daarom ‘gewone’ kleren draag in plaats van mij te wikkelen in de krant van afgelopen zaterdag.)

Soms is de ecozonnestraalquinoahippie-manier niet de duurzame manier. Neem bijvoorbeeld brood. Wij bakken ons brood zelf, van biologisch meel van de molen in de buurt. Tien geitenwollen punten, zou je denken, maar dat is niet zo. Met het elke keer voorverwarmen van onze oven verstoken we veel meer dan in een geoptimaliseerd industrieel proces nodig is voor een brood.

Wat kost meer CO2, tomaten in de zon in Italië laten groeien, inblikken en hierheen rijden, of in een verwarmde kas in Nederland laten groeien? Het gaat in elk geval minder schelen dan je misschien dacht.

Nu is daar wel het een en ander op te bedenken. Via Rechtstreex koken we behoorlijk met de seizoenen mee. Dat scheelt. De hele winter kool, dat is wel heel veel kool. Maar we komen een eind.

Los van het seizoenengedoe echter, is Rechtstreex wel zo duurzaam? Want er rijden nog steeds vrachtwagentjes rond, en vast minder efficiënt dan bij grotere bedrijven (schaalvergroting in de logistiek spaart geld want spaart peut dus spaart uitstoot). Dan kan ik beter naar de nog groenere coöperatie, want die halen het met de bakfiets. Maar ja… die zit aan de andere kant van de stad.

Dan weten jullie dat, als straks de zilte zee Leidsche Rijn bereikt: dat was omdat Anna niet een stukje verder wilde fietsen voor haar wortels.

Je kunt het ook niet winnen, eigenlijk. Maar die kool is best lekker.

Leugens, grote leugens, en referenda

Jammer dat het referendum op 6 april is en niet 1 april, want het is ondertussen wel de grap van het jaar.

En jammer dat die grap 40 miljoen euro kost. Daar kun je 4 maanden lang het koningshuis van betalen! (Of 3.607 jaar een alleenstaande ouder in de bijstand.)

Een paar hoogtepunten: de organisatoren van het referendum vertellen letterlijk, expliciet, ronduit, schaamteloos, of hoe je het ook maar wilt noemen: “Oekraïne kan ons natuurlijk niets schelen, dat moet u begrijpen.” (NRC, 31 maart.) “Natuurlijk”. Natuurlijk.

Ik ben niet snel sprakeloos.

Drie procent van de mensen in een Volkskrant-peiling is ‘goed op de hoogte’ van het verdrag waar het om draait, en volgens diezelfde peiling gaat 43% stemmen. Nou heb ik heel lang op uw kosten een beta-studie gedaan, en ik kan voor u uitrekenen dat dat betekent dat minstens 93 procent van de stemmers NIET ‘goed op de hoogte’ is.

Ik ben daar één van.

Ik heb geprobeerd om het verdrag te openen maar het is 2137 pagina’s en dat kon mijn geriatrische laptop niet aan.

En verder vind ik dat ik het niet hoef te weten. Ja, in de allergrootste lijnen. Maar niet in genoeg detail om zelf te kunnen zeggen of dit nou een goed idee is of niet. Daar heb ik namelijk mijn mensen voor.

Mijn mensen zijn goed in dit soort dingen en ze vinden meestal wat ik vind. Dat moeten ze ook wel, anders ontsla ik ze. Ze weten alles over compromissen en in-de-ideale-wereld-maar-ja-het-is-niet-de-ideale-wereld en wanneer je op je strepen moet staan. Mijn mensen hebben van ontzettend veel dingen verstand en als ze dat een keer niet hebben dan vragen ze het aan anderen die het wel hebben, handig is dat.

Hoe ik trouwens weet of ze goed bezig zijn? Er is een klein aantal dingen waar ik wél verstand van heb, en daarin zijn ze doorgaans goed bezig (ook als het niet van nature hun gebied is). Voor de rest is het extrapoleren en een beetje vertrouwen.Als je wilt dat mijn mensen ook voor jou uitzoeken of iets een goed idee is, dat kan, nu al, gratis, weeweewee punt groenlinks punt ennel.

JA MAAR DE DEMOCRATIE

Dit referendum heeft geen drol met democratie te maken. De demos heeft luid en duidelijk laten weten dat het werkelijke onderwerp ze geen fuck kan schelen. De demos verdient hier geen cratie. En dat ze het gratis krijgen, nou ja, voor 3607 bijstandsjaren, dat is een grof schandaal.

Het enige grotere schandaal zou zijn als we Oekraïne laten zakken door deze populistische poppenkast.

Liefde in tijden van heffingskorting

Ik val door de mand, lieve flatscreenvrienden. Ik word gedwongen jullie een onthulling te doen. Hopelijk is het niet te confronterend.

Hier ter blogge (en in het echte leven) refereer ik regelmatig aan een zeker persoon als ‘mijn fiscaal partner’. Dat is feitelijk correct. Daarnaast wekt het bij sommigen een bepaald beeld op wat ik graag aanmoedig (dat wij een onromantisch, cerebraal, kil, onaangenaam en buitengewoon burgerlijk stel zijn) want gevoelens en zo, daar houd ik niet zo van.

Maar, lieve lezer, ik geef het toe, ik deel mijn leven niet alleen met meneer W. vanwege zijn aantrekkelijke algemene heffingskorting. Dat mijn hart sneller gaat kloppen komt niet slechts door zijn heerlijke overdraagbare belastingvrije ruimte in box 3. Er speelt hier meer. Ter illustratie zal ik even de SGP erbij halen.

De heer Dijkgraaf (die ik overigens best hoog heb zitten qua politicus, laat dat duidelijk zijn) vergelijkt hier verschillende inkomensscenario’s voor een stel met kinderen onder de twaalf jaar (daardoor krijgen ze de ‘IACK’, onderste regel van de opsomming). Wat hier te zien is, is dat twee mensen die elk de helft van een bedrag X verdienen minder (soms zelfs veel minder) belasting betalen dan als één persoon geen inkomen heeft en de ander het hele bedrag X betaald krijgt.

Nu is de heer Dijkgraaf hoogleraar ’empirische economie van de publieke sector’ dus hij weet zelf ook wel waarom dit zo is. Voor wie dat niet weet legt de staatssecretaris het nog even uit. Bottom line: WE ARE ALL INDIVIDUALS. De overheid behandelt ons wat dit betreft niet anders als we getrouwd zijn. (En dat moeten we ook niet willen, want daarom zijn we niet getrouwd. Hopelijk.)

JA MAAR roepen de christelijke partij en de SGP en het CDA, het gaat hier ook om mensen die heus wel willen werken maar niet kunnen want werkloos of ziek of mantelzorger.

Goed nieuws, werklozen, zieken en mantelzorgers! De overheid zorgt voor jullie! Het enige wat je hoeft te doen is… iemand met een inkomen versieren. Mocht je geen leuke werkende m/v kunnen vinden, tsja, helaas hebben we de WW verkort, het eigen risico verhoogd en de thuiszorg laten verdwijnen dus verder zijn jullie genaaid, maar hee, we hebben ons best gedaan voor dat deel van jullie dat tenminste gewoon netjes getrouwd was!

O en nog een keer voor de duidelijkheid, die trouwbonus geldt natuurlijk alleen als er iemand werkt.  Als je AOW of bijstand krijgt gaan we er vanuit dat je juist minder nodig hebt met z’n tweeën. Vraag niet naar de logica, daar krijgen wij hoofdpijn van.

Ik ben dit jaar kostwinnaar hier in huize Epische Achternaam. Dat hebben we zo afgesproken omdat we dachten dat wij als team een stuk blijer zouden zijn als mijn fiscaal partner iets anders ging doen met zijn carrière. Daar wil ik best voor lappen. Als ik voor die keuze extra belastingkorting zou krijgen komt het erop neer dat de vrijgezellen in Nederland meebetalen aan W’s opleiding. Nou doet hij toevallig iets heel wereld- en economieverbeterends dus het is best een goede investering van de vrijgezellen, maar om het ze nou zomaar op te leggen, dat lijkt me nou ook weer niet helemaal eerlijk (mail me voor ons rekeningnummer).

Als twee mensen besluiten voortaan samen boodschappen te doen en/of kinderen op te voeden en/of elkaars kots op te ruimen in geval van buikgriep, dan is dat heel prachtig. Ben ik blij om. Vind ik leuk. Zeker doen. Aanrader, ook, zou ik zeggen. Als één van hen niet kan werken, om welke interne of externe reden dan ook, dan moet die steun krijgen van de samenleving – onafhankelijk van of hij of zij alleenstaand is of getrouwd met een miljonair, want wij bekommeren ons om onze unieke landgenoot zelf, niet om hem als half stel, dat moet hij zelf maar uitzoeken.

Als één van hen niet wil werken, dan zou er ook hetzelfde moeten gebeuren onafhankelijk van of hij of zij alleenstaand is of getrouwd met een miljonair: niets. Want elke euro belasting die iemand terugkrijgt omdat haar partner niet werkt is er één die door iemand anders moet worden betaald. Iemand die er voor gekozen heeft om wél te werken. En dat is toch wel heel raar.

Update: ik heb analoog aan de heer Dijkgraaf een rekenvoorbeeldje gemaakt. Niet analoog heb ik ook vrijgezel Nederland meegenomen.

Herinner je mij om de wc-rol

Ik heb heel erg geluk met mezelf, want veel wereldverbeterende dingen vind ik leuk om te doen. Sterker nog, ik zou me rot voelen als ik het niet deed. Zo krijg ik gratis een mooie ‘gutmensch’-stempel op m’n voorhoofd terwijl ik gewoon vrolijk aan het rondhobbyen ben.

Dat stempel is dus geen hol waard.

Als iemand die dol is op vlees uit principe veganist wordt, kijk, dat is een prestatie. Ik heb twee jaar geleden voor het laatst geprobeerd een biologische worst te kopen (voor een ander) en dat lukte me niet omdat ik er te verdrietig van werd. Bikkelen hoor, dat veganisme. Niet veganist zijn, dat is pas moeilijk.

Mensen die dol zijn op mode en in een sociale context zitten waar hippe kleding belangrijk is, die uit duurzaamheidsoverwegingen overgaan op een minimalistische collectie, dat is knap. Ik ben IT’er, niemand kan het wat schelen wat ik aanheb. En ik kan door mijn lengte maar bij iets van 3 winkels in Nederland kleren kopen (die ook nog eens grotendeels stom zijn, maar de niet-stomme dingen zijn doorgaans van hoge kwaliteit en gaan lang mee). Overconsumeren, ik zou niet weten hoe.

Mensen met een drukke baan en kinderen die alsnog de tijd nemen om mee te helpen op school, of bij een vereniging, of de kerk, daar heb ik diep respect voor. Ik wil gewoon op het water zijn en weet dat ik veel leer van zelf lesgeven, dus ben ik instructeur voor de nieuwe instroom op de roeiclub. Vrijwilligerswerk, gelukkig mag ik het.

Al die dingen doe ik voor mezelf. En ik ben niet zo gedisciplineerd, dus reken maar dat ik het niet zou doen als ik het niet leuk vond.

Met andere woorden, ik ben geen goed mens. En daarom heb ik ook geen moreel oordeel over mensen die niets doen wat voor de buitenwacht onder wereldverbeterend valt. Ik ben namelijk geen haar anders.

Of toch wel:

Ik zal altijd, altijd, de wc-rol vervangen als ik ‘m opmaak. En als hij bijna op is maar niet helemaal zet ik de nieuwe rol klaar. Ook al heb ik er geen zin in. Ook al is het midden in de nacht en moet ik de trap af op m’n blote voeten en is het koud en hoor ik iets engs in de woonkamer.

Als je aan mij terugdenkt, denk dan aan de wc-rol, en je zult je me beter herinneren dan ik ben.

 

Hey now, you’re an all star

Heb jij ervaring met Android Studio en ben je een ware framework expert?

Sterker nog, jij bent degene die ervoor zorgt dat we niet ‘Mwa’ maar altijd ‘Wow!’ zijn.

We expect you to be an expert in software engineering and have good knowledge of what it means to work with large and/or distributed systems…

Voor onze ontwikkelingsafdeling zoeken we back-end gurus, front-end/UX wizards, QA-goden en netwerk&hosting experts…

Zomaar vier stukjes uit vacatures waar ik nooit op zal reageren. (Ik heb alle vacatures die het hebben over ‘hij’ en ‘zijn’ overgeslagen want ik doe al genoeg feministisch hier.)

Nu ben ik momenteel een medior ontwikkelaar, dus is het misschien niet zo gek dat ik me niet aangesproken voel door mensen die om experts vragen. Maar let wel: sommige van deze vacatures zijn voor…

zit u rustig?

… een stage.

Jawel, wij zoeken een niet-afgestudeerde expert om tegen instaptarief de beginselen van het vak te leren!

Ik mag hopen dat over een paar jaar de automatische grammaticacontrole in Word dit soort formuleringen keihard afstraft. Misschien door een reïncarnatie van Clippy die als je dit soort taal begint uit te slaan oppopt, niet meer weggaat, en je de rest van de dag van snedig commentaar voorziet.

Er zijn hordes ITers in Nederland die heel goed zijn in hun werk. Dat betekent niet dat ze nooit fouten maken. Niemand is altijd ‘Wow!’. Mensen die altijd ‘Wow!’ zijn vind je regelmatig bij het UWV met een burnout. Een goede programmeur is iemand die zegt: “Dit was wel goed maar nog niet ‘wow!’. Dat komt hierdoor. De volgende keer gaan we dat niet meer doen,” en dat dan de volgende keer niet meer doet.

Dat zijn de mensen die je wilt, werkgevers en recruiters van Nederland.

Hemel, je zal maar een back-end guru aannemen… wie moet die persoon uitleggen hoe jouw back-end werkt? De back-end boeddha?

Natuurlijk wil je kwalitatief hoogstaande dingen maken en natuurlijk heb je experts nodig in je bedrijf. Maar je hebt geen hol aan iemand die alles van Java weet en niets van met functioneel ontwerpers of junior collega’s praten. En bedrijven die die vaardigheden niet belangrijk genoeg vinden om vooraan (of überhaupt) in een vacature te zetten vind ik eng.

Daar werken vast allemaal goeroe’s. Ik denk liever zelf.