Leesvoer (9)

Zoals een deel van u wel weet, lieve flatscreenkindertjes, ben ik niet zo van de veehouderij (ik heb overigens nog eens een geniale streekroman gelezen waarin werd bevestigd dat boeren (veehouders) en landbouwers (plantjeskwekers) niet samen kunnen/mogen, wat ik als kleindochter van een landbouwer dan maar respecteer), maar ik ben niet zo naïef of hoopvol dat ik denk dat ik u allen tot het herbivorisme kan bekeren. In de tussentijd dan maar zijn er heel erg leuke intelligente heiligehuisjesomschoppende boeren die mij echt het idee geven dat het allemaal wel eens goed zou kunnen komen.


Het frame waar sommige mensen ons in deze bijna-15-maart-tijden in willen duwen is dat de ‘linkse elite’ zoveel geregeld heeft. Linksgekkie die ik er ben valt het resultaat van al die jaren linkse macht me nogal tegen eigenlijk. En waarom is dat? Omdat al mijn hele volwassen leven rechts de dienst uitmaakt. (Laten we dat eens fixen! Maar dat terzijde.)


Dit artikel is gericht op diëtisten en personal trainers, wat ik geen van beiden ben, en bovendien in een Amerikaanse context – maar ik vind het gewoon zo fascinerend: dat er een samenhang is tussen cultuur en eetgewoonten en daardoor cultuur en overgewicht, dat wisten we natuurlijk al, en als je in een huis vol chipsgrootverbruikers woont is het behoorlijk lastig om zelf gezond te eten. Maar er zijn zoveel vooroordelen over ‘etnisch’ eten (ik herkende ze bij mezelf).

Het is jammer dat de voorbeelden die ze noemt nou net over reuzel en eieren gaan, maar ik vond het heel inzichtelijk dat in het pre-fabrieksvoedseltijdperk tortillas bijvoorbeeld veel vullender waren (en dus makkelijker om minder van te eten). De website die dit artikel publiceerde, Girls Gone Strong, heeft overigens heel veel interessante artikelen.


Eén van mijn supertalenten is misselijk worden. Ik kan misselijk worden in treinen en auto’s, op boten, en soms zelfs als ik bij iemand achterop de fiets zit. (En eens in de zoveel tijd gewoon uit het niets.) Ik had altijd al gehoord dat het komt doordat je brein van verschillende zintuigen, zeg je ogen en je evenwichtsorgaan, verschillende input krijgt – daarom helpt het vaak om naar buiten of naar de horizon te kijken. Maar ik had me nooit verder afgevraagd: waarom is misselijkheid de reactie van mijn brein op vreemde combinaties van input? Waarom niet bijvoorbeeld hoofdpijn? Nou daar hebben mensen een theorietje over, en die klinkt heel plausibel.

2017 in boeken

In 2015 en 2016 had ik leesdoelen: in het eerste geval een boek per week, in het tweede een boek per maand plus de 80 Little Black Classics die op dat moment uit waren. (LBC’s zijn boekjes van rond de 55 pagina’s.)

Wat aantallen betreft is het gelukt, ik heb afgelopen jaar 92 boeken gelogd op Goodreads, en in 2015 meer dan de geplande 53. Maar met de LBC’s ben ik maar tot 32 gekomen. De rest staat nog geduldig in de kast.


De Goodreads-challenge gaat over kwantiteit, ze hebben het expliciet over ‘meer lezen’.

Ik denk niet dat er iemand is die het een goed idee lijkt als ik meer ga lezen. Sterker, de meeste mensen wiens mening ik relevant vind suggereren regelmatig dat ik in het algemeen wel iets minder mag lezen en specifiek als ze met/tegen me aan het praten zijn. Dus hoewel ophogen naar een mooie ronde 100 erg verleidelijk is, ik ga het niet doen.

Wat dan wel? Ik vond het de afgelopen twee jaar leuk en nuttig om aan de leesuitdaging mee te doen, ik heb er boeken door gelezen (en uitgelezen) die ik anders zou hebben laten liggen. Daarom wil ik dit jaar weer ‘iets’. Maar dan kwaliteit boven kwantiteit. Ik ga meer lezen over software, dat schijnt mijn vak te zijn tenslotte. Ik wil meer lezen over hoe onze wereld in elkaar zit en hoe dat zo gekomen is. En ik wil meer lezen over en door vrouwen.

En ik blijf lezen voor de lol, dus vandaag ben ik begonnen in Cryptonomicon.

Het zou wel eens een leuk jaar kunnen worden.

Top 2000 (min 1995)

2016 was op wereldschaal nogal rottig, op het klimaatakkoord in Parijs na, maar persoonlijk was het eigenlijk een heel leuk jaar. Zo heb ik disproportioneel veel supergave boeken gelezen. Twee daarvan kwamen zelfs uit in 2016, nu voel ik me helemaal edgy.

Ik weet niet of het ‘goede’ boeken zijn. Ik vond ze gewoon heel erg tof. Drie ervan waren werkelijk onlegwegbaar tot aan het punt dat ik ongeduldig werd aan het eind van mijn werkdag, om maar naar huis en naar mijn boek te kunnen. Dat had ik al een tijdje niet meegemaakt.

(En ze zijn allemaal in het Engels, maar als ik een top 6 zou maken zou ‘Muidhond’ er misschien bijzitten.)

5. The Buried Giant

Een stel op leeftijd in het Brittannië van kort na de Romeinen en koning Arthur gaat op pad om hun zoon te zoeken, want ze herinneren zich vaagjes dat ze er een hadden. Het is een allegorie, en als je dat soort dingen leuk vindt wil je verder waarschijnlijk niets weten (als je wel meer wil weten staat hierboven een handig linkje).

4. Half of a Yellow Sun

Er zijn van die boeken die iets toevoegen aan je beeld van hoe je als persoon in de wereld staat en dit is er zo eentje. Het gaat over oorlog, dat wist ik niet van tevoren. Ik dacht dat het gewoon over mensen ging die graag over sociologie praten met een glas wijn erbij. Maar ook die mensen kunnen terechtkomen in ellende en hongersnood en nog meer ellende, en als iemand die graag over sociologie praat met eventueel een glas wijn is dat heel indrukwekkend.

3. How to be both

Na het zoveelste boek over een jongen die weer van alles (niets) meemaakt en daar allemaal Gevoelens en Gedachten (niets) over heeft vroeg ik vertwijfeld aan Het Internet of er niet ook een goed boek was en dan over een meisje, en het internet (Jeroen) zei “heb je How to be Both al gelezen?” Dat had ik niet, maar ik had hem wel al in huis. How to be both gaat over twee meisjes die vrouw worden, een nu, in Cambridge, en een in de Italiaanse renaissance. En dat zijn zulke fascinerende slimme dames in zulke prachtig belichte werelden dat het een genot is om in hun hoofden mee te liften.

2. Uprooted

Uprooted is een sprookje. De hoofdpersoon woont in een vallei naast een monsterlijk bos waartegen zij en de andere inwoners min of meer beschermd worden door een tovenaar in een toren die elke tien jaar een meisje van 17 komt halen. Natuurlijk wordt zij gekozen, want hoofdpersoon in sprookje (zie het volgende boek als je dit een vervelend cliché vindt). En natuurlijk kan zij ook toveren en natuurlijk is ze daar een volkomen uniek sneeuwvlokje in. Maar.

In Uprooted gaan mensen dood. En mensen raken voor het leven getekend. Dingen hebben consequenties. Bliksem schieten uit je handen doet pijn. Je bet-achterkleinkinderen overleven doet ook pijn, op een andere manier. Er staat dus wat op het spel. En waarom blijven die mensen in hemelsnaam naast dat monsterlijke bos wonen? Eindelijk een sprookje waarin iemand dat zich afvraagt.

1. Anathem

Mijn boek van het jaar. Het gaat over een wereld waar natuurkundigen in kloosters worden gestopt, want anders gaan ze maar atoombommen maken en zo en dat is onhandig. Dat is dus niet onze wereld. Ze hebben daarom ook niet onze geschiedenis, maar wel dezelfde wiskundige concepten, met andere namen, en de schrijver lijkt er buitengewoon veel plezier in te hebben die allemaal voor je uit te spellen. Nou heb ik een bovenredig aantal studiepunten wetenschapsgeschiedenis en -filosofie bij elkaar gesprokkeld (zie ook elders op dit blog), en daarnaast een bovengemiddeld aantel dagen in kloosters doorgebracht, wat je het idee zou kunnen geven dat dit best wel een boek voor mij is en dat is ook zo.

Een van de dingen die ik leuk vind is dat de hoofdpersoon van dit boek geen hoofdpersoon in het verhaal is. Dit is misschien een spoiler? Er gebeurt heel wat, en hij heeft doorgaans een bijrol. Dat is ook een beetje maf, sommige mensen ergeren zich eraan. Anderen ergerden zich aan de enorme hoeveelheid nieuwe woorden die de schrijver heeft bedacht. Ik niet, ik vond het wel grappig (en ze zijn niet zo verwarrend, een filmpje is bv een ‘speely’, dat kun je ook wel raden in de context). Ik ergerde me er vooral aan dat er ergens een wereld bestaat waar hele volksstammen het de godganse dag over tuinieren en wetenschapsfilosofie hebben en ik daar niet ben.

Leesvoer – stoere vrouwen-editie

Ik denk wel eens, achter ik achter mijn bureau zit (of sta, hij heeft een motortje waardoor hij bijna hoog genoeg omhoog kan om te staan): ben ik de wereld nou beter aan het maken? Als softwareontwikkelaar? Neuh. Gelukkig andere mensen wel.

Code club Senegal, where women are leading the way

Natuurlijk volg ik de blog van Megan Kalmoe want ik ben geobsedeerd door roeien. Dit artikel van haar heeft best wat kritiek gekregen: ze zou te weinig aandacht besteden aan legitieme problemen rondom de Spelen. Maar volgens mij ontkent ze niet dat die er zijn. Ze vraagt alleen of, zo vlak voor de Spelen, iedereen die zich beperkt tot vanachter hun bureautje kritische stukken schrijven over wat er allemaal wel niet mis is en de ruimte wil geven aan zij die voor ons door de stront roeien. Dus. Laat ze gewoon even door de stront roeien, ja? Daar gaan de Spelen namelijk over. Gaan we het daarna weer over de problemen hebben zonder er zelf iets aan toe te voegen.

Stop Trying to Ruin the Olympics For Us

Dit portret ontroerde me. Luister vooral ook naar de tekstfragmenten, naar haar stem. Een vrouw die eindelijk de plek vond waar ze er hetzelfde uit kon zien als de rest (want schermers sporten niet in, afgerond, hun blootje). En vervolgens die plek ook echt innam en in het Olympische team kwam, hoppa. Stoere vrouw.

The Face of Change

Als enige FNV-lid in mijn bedrijf (schijnt) moet ik dit wel delen natuurlijk. Ik weet niet of ik nog een jongere ben. Maar met types als Esther Crabbendam aan de leiding komt het wel goed denk ik.

‘Steeds meer jongeren vragen zich af in wat voor shitty maatschappij ze eigenlijk leven’

Twee dames die vaak niet zo happy waren zingen heel mooi.

Leesvoer (8)

  1. Waarom je dood gaat aan hitte. Naar, man! Tegelijkertijd vind ik het heel indrukwekkend – dit stuk beschrijft wat er allemaal stopt in je lichaam bij een te hoge temperatuur, wat het des te fascinerender maakt dat het bij slechts drie graden (Celsius) lager allemaal zo prachtig werkt. Detail: ze merken ook op dat jonge kinderen slechter zijn in hun lichaamstemperatuur regelen. Dat weet ik nog. Dat was niet leuk. Blijkbaar zijn ouderen het ook. Shit.
  2. Interessant in het kader van de discussie over wel of niet vroeg selecteren op niveau: een diepgaand artikel over of je kinderen wel of niet in ‘eighth grade’ (bij ons 2e klas middelbare school) algebra moet aanbieden. (Of eigenlijk, een vak genaamd algebra, want ze krijgen ondertussen al veel van de inhoud in de ‘gewone’ wiskunde.) Wat blijkt: het aanbieden van zo’n vak is goed voor individuele studenten, maar minder goed voor de populatie als geheel, om verschillende boeiende redenen.
  3. Ga bewegen. Een half uur per dag. Dat is op de fiets naar het station en terug, voor veel mensen. Je wordt er niet dunner van (daarvoor moet je vooral goed eten) maar wel gezonder, ook als je al ziek bent. Kanker? Bewegen. Reuma? Bewegen. Kerngezond? Bewegen. (O en als je een stapje verder wilt, dat kan, dat is prima, zolang je het maar niet teveel gaat vinden waardoor je juist weer te weinig gaat doen, maar dat gezegd hebbende, ga krachttraining doen. En roeien natuurlijk. Maar begin maar met die krachttraining.)
  4. Normaal bewaar ik linzensoepliefde etc. voor mijn andere blog, maar: Peulvruchten zijn supergeweldiggaaf want: heel gezond, (bijna) geen mest nodig, veel minder water nodig dan andere eiwitten, houdbaar, lekker. Wist je dat… de Romeinen Europa konden veroveren omdat ze gedroogde peulvruchten meehadden om on the road goed te kunnen eten? En dat Cicero afgeleid is van het Latijnse woord voor kikkererwt? Dan ben je best een coole boon, als mensen zichzelf naar je gaan vernoemen. En 2016 is het jaar van de peulvrucht!