Intens ontspannen

Meestal luister ik YouTube door een laag adblockers, maar nu even niet – iemand vroeg een link naar een liedje en op mijn telefoon-app krijg ik de ongefilterde ervaring.

“Herstel van burn-out!” zong de app me toe. “Heel trauma’s! Kom intens ontspannen!”

Daar zit hem precies het misverstand en het probleem van long covid.

Het duurde voor mij even om te internaliseren dat long covid op zichzelf een ziekte is. Er is immers geen actief virus meer. Ik heb (meestal) geen koorts en ik ga ook niet ineens dood als we geen actie ondernemen. Maar ik ben wel stuk. Ik ben een zenuwlijer.

Ik zat op een bankje, om bij te komen van een brute helletocht van een meter of driehonderd. Naast me stond een vlaggenmast. Ding, ding, ding, ding, ging de stalen ring onderaan de vlag tegen de stalen mast. Bonk, bonk, bonk, bonk, ging mijn hart. Ik ben een zenuwlijer: mijn zenuwstelsel kan niet uit zichzelf in de herstelstand komen. Dat moet ik voor hem doen, door mentaal te duwen. Zachtjes. Hard duwen werkt niet. Het is als zo’n puzzeldoolhof waar je een kogeltje in een gaatje moet laten vallen. En elke ding, ding, ding tikt de kogeltjes weer uit het doolhof waardoor ik opnieuw moet beginnen. Ik moest dus naar een ander bankje, voordat ik niet meer kon lopen omdat ik te moe was van het zitten.

Mijn sporthorloge gaf me een badge voor het verbranden van zoveel calorieën zo vroeg in de ochtend, maar raadde me wel aan wat meer stress te vermijden.

“Intens ontspannen”, wat het filmpje wil, werkt niet. Intens is geen optie. Hard werken is geen optie. Meer doen is geen optie. Dat is een ingewikkelde situatie voor iemand die heel graag lijstjes afvinkt.

Een dag in het leven

Hoe ziet dat er dan uit, herstellen van long COVID? De rode draad is energie. De ergotherapeut, naar wier kennis en kunde wij momenteel leven, bekijkt het holistisch: álles wat je doet op een dag telt mee. Leuk als je tien minuten langer kan werken, maar als eten koken daarna niet meer lukt, is het het dan waard?

We leven daarom volgens een ritme dat erop gericht is optimaal energie te verzamelen en dit ook optimaal uit te geven. In maand “1-na-3”, de eerste maand van de behandeling en de vierde van het ziek zijn, was dat voor mij per 20 minuten ingericht omdat het niet zo goed met me ging. 20 minuten actief iets doen, 20 minuten rustig zijn, 20 minuten echt rusten (in stilte, donker, etc). Herhaal. Daarbij was het “actieve” het ene uur “mentaal”, dus werken of lezen, en het andere uur fysiek, dus wandelen of opruimen. Zie hier de start van het mega opgeruimde huis :) Lardeer één en ander met nog een paar extra slaapjes en je komt sprankelend de dag door.

Dit draconische schema volhouden is zonder overdrijven het moeilijkste wat ik in mijn leven gedaan heb, en het ging dan ook zeker niet 100%. Maar het werkte.

In ruil voor de discipline krijg je een beetje energie en een beetje herstel. Het herstel betekent dat je op een gegeven moment nog maar eens per twee uur naar bed hoeft. Dit was voor mij een enorme stap voorwaarts, want dat betekent dat je niet meer bij alles wat je doet een half oog op de klok hoeft te houden.

De energie betekent dat je woeste plannen kan maken, zoals Even tot Hier kijken, een mailtje versturen voor je vrijwilligerswerk, of zelfs met iemand afspreken. Dit is een tweesnijdend zwaard, want je kunt hiervan 1 ding per dag en alleen op goede dagen, anders word je er slechter van. Dus afspraken maken gaat van “kan je van tien tot half elf op donderdag en zorg alsjeblieft dat je verder ook iets leuks te doen hebt in Utrecht want de kans is groot dat ik afzeg”. En iedereen die langskomt krijgt de instructie: ga alsjeblieft na drie kwartier weg, ook al zeg ik dan dat ik het niet wil en gezellig vind. (Dat laatste ging trouwens makkelijk. Je hoeft maar een béétje onbedoelde wartaal uit te slaan en mensen beginnen je actief in bed te stoppen.)

Zo probeer je met vallen en opstaan steeds iets meer te doen. Daarbij gaat de meeste energie altijd naar het managen van je autonome zenuwstelsel en het zorgen voor genoeg slaap. Zonder slaap gaat alles stuk en kachel je achteruit. Voor de huisgenoot betekent dit een uitgebreid (en super saai) avondritueel zodat hij daadwerkelijk in de rust-stand naar bed kan. Bij mij gaat de switch wat makkelijker, maar ik wist ergens keelontsteking op te lopen (hoe dan?), waardoor ik enorm moest hoesten, waardoor ik niet sliep, waardoor zowel keelontsteking als long covid erger werden, etc. De huisarts vond gelukkig dat uitzieken in deze omstandigheden geen optie was en zorgde voor biochemische hulptroepen.

Zo krabbelen we op! Ik oefen momenteel zelfs al met multitasken: lezen met muziek op. Dat leidt na 5 minuten tot hoofdpijn en misselijkheid, dus ik doe het 3 minuten per keer. Wandelen gaat al een half uur, al is soms een bankje tussendoor fijn.

Geen slechte score voor zes maanden. Ik denk dat de Olympische Spelen in Parijs nog wel haalbaar zijn.

De wolletjeswinnaars

Heel veel dank aan alle donateurs! We hebben samen meer dan 400 euro opgehaald. Het precieze bedrag weet ik niet omdat veel mensen hun bedrag niet hebben gedeeld, wat natuurlijk helemaal prima is.

De winnaar van de huissokken is Hanneke. Dankjewel voor je gulle bijdrage! Als Hanneke Twitter had overgenomen had de wereld er heel anders uitgezien kan ik je vertellen (en niet alleen omdat ze doneert aan AzG). Je mag kiezen tussen roze en blauwe stipjessokken in een maat naar keuze.

De winnaar van het Object in Overleg is door een onafhankelijke notaris een random generator (waarvan ik geen idee heb hoe random hij is) vastgesteld:

Schermafbeelding van een random nummer-generator die een getal kiest tussen de 0 en 32: 20

De 20e mail als ik in mijn inbox kijk is van Leonieke.

Sorry voor iedereen wiens naam niet eindigt op -eke. En nogmaals super bedankt aan iedereen die gedoneerd heeft! Virtuele warme sokken voor jullie allemaal!

Verantwoording afleggen

In januari schreef ik over mijn garen-gerelateerde doelen. Mijn belangrijkste garen-gerelateerde doel was geen garen kopen. Lezer, ik heb óntzettend veel garen niet gekocht. Deze week nog, toen mijn favoriete winkel een prachtige aanbieding had. En laatst vond ik ook nog het perfecte garen voor een prijzig patroon dat ik al een tijdje in mijn digitale bibliotheek heb zitten. Het is zo mooi. Maar het mag niet.

Een duur patroon niet breien is ook zonde, toch?

Toch?

Ik heb het zwaar. En ik heb ook garen wél gekocht: twee pakketjes voor elk een paar sokken. Maar nu ga ik me weer concentreren op mijn doelen.

DOEL 1: dingen afmaken

Dit doel gaat best goed: ik heb het linnen shirtje opgepakt en die gaat veel sneller dan ik dacht.

Om de een of andere reden ben ik geïntimideerd door de half afgemaakte trui die ik heb liggen. Geen idee waarom, toen ik ermee bezig was was het geen probleem. Die ga ik na dit shirtje dus maar doen, anders komt het er nooit van.

Een roze breiwerk met kant ligt op een beige bank, naast een tas met papegaaiduikers erop en een bol lichtgrijze wol
Sneak preview van de wol voor de trui van mijn moeder. We zullen haar een blij hoedje op moeten zetten als ze hier is zodat ze niet verdwijnt tegen de bank.

DOEL 2: lekker meters maken

Gaat ook best ok! De trui voor de huisgenoot is AF, al wil hij graag dat ik de mouwen voor de derde keer nog langer maak. Die jongen is echt te groot. (Ja, ik ben langer, maar dat komt door mijn benen, dat telt niet.)

De sjaal van de “brei iets voor jezelf dat niet grijs of blauw is”-uitdaging ligt nog diep weggestopt, maar ik heb wél een omslagdoek voor mezelf gebreid die, euh, grijs met blauw is. Ik ben er super blij mee en op wat restjes (waar ik babyschoentjes van ga maken) na heeft het 300 gram wol opgeruimd.

Spiegel-selfie van Anna met onder andere een grijs-blauw gestreepte omslagdoek om
De draadjes die hier nog los hangen zijn ondertussen afgehecht en die zak tjips die ik vast heb is ook op.

De trui voor de mamma is geproeflapjed en aangezien ik het begin van een mouw gebruik als proeflapje is deze officieel van start. Het is een snel patroon, dus in juni of juli kan ze heerlijk een dikke Zweedse trui aan.

DOEL 3: wol opmaken

Dit gaat, vind ik, ook best goed. Ik heb me niet aan al m’n plannen gehouden, maar wel alle nieuwe plannen uitgevoerd met wol die ik al had. Bovengenoemde omslagdoek is daar één van. Ik zit op 3,75 paar sokken, wat onder de planning is, maar 3 van de 4 paar zijn volledig in patroon en kosten dus meer tijd om te maken. Ik heb voor het eerst als tester aan een patroon meegewerkt, en dat was ook met wol die ik al had. Mijn moeder heeft nu handwarmers van de wol die over was van de trui van de huisgenoot. Haar trui is dezelfde wol in een andere kleur, dus dat staat meteen leuk bij elkaar.

Dit is ook het lastigste doel om vast te houden: ik vind het leuk om brei-podcasts te kijken, en dan krijg je natuurlijk steeds weer nieuwe ideeën. Dat ben ik daarom bewust minder gaan doen (in plaats daarvan kijk ik nu podcasts over hobby’s die me niet interesseren maar die wel leuk zijn om te kijken, zoals quilten. Als ik over een jaar helemaal gek van quilten ben is het HIER misgegaan).

Doel 4: opruimen

Dit gaat fantastisch: ik heb zes grote tassen vol garen naar vrienden en goede doelen gebracht. (Zes ja.) (Het was ernstig.) Ik heb ál mijn garen bekeken en beoordeeld. Dit was super leuk om te doen, ook om te zien hoe mijn smaak veranderd is sinds ik de wolwereld ingekukeld ben. Ik heb veel geleerd over wat waarvoor geschikt is en van veel dingen die ik tegenkwam kreeg ik meteen zin om te gaan breien. Er zijn nog een paar dingen over waarvan ik niet zeker weet of ik het ooit nog ga gebruiken, maar ik weet in elk geval niet zeker dat ik het níet ga gebruiken, en dat scheelt al een hoop.

Samenvatting

De doelen gaan best goed, alleen het hoofddoel “geen garen kopen” is echt lastig. Sterk zijn!