Categories
Schotland/Shetland 2023

Keuzes, keuzes / Choices, choices

Click here for the English translation

“Waarom hebben we ook alweer voor Schotland gekozen? Behalve Natasha bedoel ik?”

“Vanwege Natasha.”

“O.”

Hierbij dus, beste lezers, ons weloverwogen pad naar de eerste tandem-vakantie. We hopen dat jullie er wat aan hebben.

Eigenlijk ging het als volgt: na drie jaar vast in Nederland (twee jaar niet weg mogen en het derde jaar niet kunnen vanwege Corona) wilden we héél graag eindelijk onze vriendin opzoeken die van Delft via Dundee naar Shetland is verhuisd om daar de plaatselijke bevolking te behuisartsen. En onderweg wilden we vogels gaan kijken.

Toen volgde een serie overwegingen: OV? Komt niet op de plekken waar wij heen willen. Auto? Niet ons idee van vakantie. De camper van moeders? Eigenlijk te groot.

Fietsen? Fietsen kan, en als we een weekje langer gaan kan het zelfs goed. Alleen déze fietsen, nee, daarmee wil je niet meer dan 10km van een fietsenmaker zijn. Toen (de film versnelt even) kwam er dus een tandem, en werd het een tandem-vakantie.

Ook los van vriendinnen die je mist is het een heel goed idee om door Schotland te gaan fietsen!

  • Geen hitte 🥵
  • Bereikbaar per boot
  • Magnifiek landschap
  • We kunnen ons verstaanbaar maken (en hopelijk omgekeerd ook)
  • Hadden we al “geen hitte” gezegd
  • Vrij kamperen
  • Papegaaiduikers!!!

Na de vakantie kunnen we dit lijstje vast nog veel langer maken.


“Why did we pick Scotland, again? Except for Natasha I mean?”

“Because of Natasha.”

“O.”

See here, dear readers, our well-reasoned path to our first tandem holiday destination. We hope it will help your decision making as well.

It actually went like this: after three years stuck in the Netherlands (two of which we weren’t allowed to leave because of Covid restrictions, and the third we couldn’t because we finally got the virus and were completely wiped out for months), we really REALLY wanted to go visit our friend who moved from .nl to Shetland to become a GP. And on the way there, we wanted to bird watch.

Then: decisions. Public transport? Didn’t often run to where we wanted to go. Car? That’s what we use for work, not for fun. Mum’s campervan? Huge.

Cycling then? Cycling might work, especially if we go for three weeks, not two. Only the bikes we have aren’t really highland-crossing material. Then (fast forward) there was the tandem, and our Scotland holiday became the first tandem tour.

Apart from friends you’re missing, it’s a great idea in general to cycle Scotland!

  • No heat 🥵
  • We love ferries
  • Magnificent landscapes
  • We can make ourselves understandable (and hopefully understand the locals)
  • Did we mention “no heat”
  • Right to roam
  • Puffins!!!

After our holiday we can certainly expand on this list.

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag/Day 1: Utrecht-Newcastle

Scroll down for English

  • Km: 75
  • Totaal km: 75
  • Aantal keer verkeerd gereden: 5
  • Vuurtorens: 2

“Zal ik gewoon het hele brood smeren,” zei de kapitein. “Doe maar,” zei de stoker. Tenslotte kunnen we er morgen altijd nog mee ontbijten. Ergens in de achterhoofden speelde nog dat er vroeger altijd een heel brood opging, maar dat is zo idioot veel…

Sneeuwwitje de tandem, met volle bepakking tegen een hek

Om kwart over 11 was het brood op.

Deze eerste dag voelde niet zo avontuurlijk, want in Nederland, maar tegelijkertijd wel wat stressvol, want knetterharde deadline: de veerboot wacht niet. Wie ook niet wachtten waren de veerpontjes. Beide pontjes op de route voeren alleen in het weekend, eentje zelfs alleen op zondag.

Hadden we natuurlijk op kunnen zoeken, maar ja.

Het tweede niet-varende pontje was echt een teleurstelling. Dit was het pontje van “Ome Piet”, aan het eind (dachten we) van een werkelijk prachtig stuk door het Amsterdamse Bos. Anna heeft jaren een oom Piet gehad, een tot op het bot betrouwbare man die, als hij een pontje had gehad, absoluut niet alleen in het weekend zou hebben gevaren!!! De verbazing was dan ook groot. En het omfietsen ook. Het fietspad naar de dichtstbijzijnde brug bleek uit de running.

Daar staan we dan, twee brave ambtenaren met een tandem, voor een bord VERBODEN VOOR FIETSEN. Af en toe tuft er een auto langs met de toegestane 30 km/u. Zullen we?

…hier gaan we verder even niet op in 😉

Als vakantiefietser krijg je vaak al vragen en aanmoedigingen van de kant. Als tandemfietser ben je een soort van publieke dienst om het levensgeluk van de omgeving een beetje op te krikken. Soms barsten mensen gewoon in lachen uit en roepen “dat is zó leuk!”. Een auto kwam naast ons rijden, remde af, raampje naar beneden: “waar gaan jullie heen?” De stoker vond dit een grote verbetering ten opzichte van de auto’s die dit wel eens doen om te vragen hoe lang ze is.

Anna is opgegroeid in Haarlem, het gebied na Amsterdam voelde dan ook vertrouwd. Een blauwe vlag van ‘s lands bekendste grootgrutter bleek verleidelijk. Terwijl Wytze de fietsreisverhalen van de verzamelde plaatselijke bevolking te horen kreeg haalde Anna een nieuw brood (voor morgen) en een pak alpro choco (die de tas niet eens gehaald heeft).

Zoveel gezelligheid als er onderweg was, zo serieus was het ineens in de rij voor de ferry. Alle fietsers werden gegroepeerd maar zeiden geen boe of bah. Zenuwen? Wij maakten gebruik van de wachttijd om om de fiets heen te dartelen, de draagbanden uit diepe tas-krochten te graven, en de boel alvast vast te klikken. Dat bleek heel prettig toen het tijd was om Sneeuwwitje zeevast te zetten. Voor haar geen cabin met uitzicht, maar een open hok tussen twee andere fietsen met een gedeelde spanband. Niet echt de behandeling die je als prinses mag verwachten, maar hopelijk een stabiele situatie.

Sneeuwwitje ingeklemd tussen andere fietsen

Om drie uur reden we de krochten van de boot binnen. Om half vier hingen de kleren schoon aan de waslijn en waren de twee dwergen gedoucht en gekamd. Fijn te merken dat sommige vakantie-gewoontes er nog gewoon inzitten 🙂

Hut op de ferry, met het bovenste bed opgeklapt en midden door de kamer een waslijn met twee fluo-gele t-shirts, twee fietsbroeken, een handdoek en twee paar sokken

Vannacht leggen we wat stevige kilometers af terwijl we hopelijk heerlijk liggen te slapen. Morgen Engeland!


  • Km: 75
  • Km in total: 75
  • Wrong turns: 5
  • Lighthouses: 2

“Should I just prepare the entire bread”, said the captain. “Sounds good,” said the stoker. We can after all use the leftovers for breakfast tomorrow. Somewhere deep down we remembered that we used to finish a bread a day, but that’s ridiculous…

The bread was gone at 11:15.

This first day didn’t feel very adventurous, since we were still in the Netherlands, but simultaneously a tad stressful because of the hard deadline: the ferry won’t wait! Both foot ferries on the route didn’t wait either. They only operated on the weekends, one even just on Sunday.

We could have looked that up, yes.

The first missing ferry was close to a bridge. The second was a larger disappointment. It was called “the ferry of uncle Piet”, at the end (we thought) of a gorgeous stretch of Amsterdamse Bos. Anna used to have an Uncle Piet, a thoroughly dependable gentleman who, had he been a ferryman, definitely wouldn’t have operated only on weekends! So we were grandly surprised. And had to take a grand detour: the cycle path to the nearest bridge was closed off.

There we were, two well-behaved civil servants and their tandem, in front of a sign CYCLISTS NOT ALLOWED. Every now and then a car ambled past at the allowed speed of 30km/h. Shall we?

…we’re stopping this tale here 😉

As a cyclist with front and back panniers you often get questions and supportive shouts from the other traffic. As tandem riders you’re a kind of public service to improve the general happiness of the surroundings. Sometimes people just burst out laughing and yell “that looks like so much fun!” as you pass. A car pulled up next to us, matched our speed, down came the window: “Where are you going?” The stoker considered this a great improvement over cars that do this to ask how tall she is.

Anna grew up in Haarlem, so the area past Amsterdam felt like home turf. We were seduced by the blue flag of a well known grocer. While Wytze listened to the travel stories of what seemed like half the local population, Anna got a new bread (for tomorrow) and a carton of chocolate soy milk (which didn’t even make it to a pannier).

While everyone was jolly on the road, it suddenly turned serious while queueing for the ferry. The cyclists were all grouped together, but not a peep! Nerves, maybe? We used the waiting time to potter around the bike, dig out the carrying straps from the deepest innards of the panniers, and prepare them for removal. This payed out when it was time to strap Snow White to the car deck. No sea view cabin for her, but an open cage, tied up between two other bikes. Not really the royal treatment, but we hope a stable one.

We drove into the belly of the ship-beast at three. At three thirty, our clothes were clean and drying on the line and the two dwarves were scrubbed and combed. Good to see some cycling holiday traditions have carried over 🙂

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag/Day 2: Newcastle-Warkworth

Scroll down for English

  • Km: 93
  • Totaal km: 168
  • Aantal keer verkeerd gereden: 14
  • Aantal keer “links, links, LIIIIINKS” geroepen: 7126
  • Vuurtorens: 4(!)

“Wil je nog een keer hetzelfde been in de brandnetels of liever de andere?” riep de kapitein naar achter, “we kunnen kiezen!”

Subtitel: waarom we een lange broek aan hadden moeten doen, ook al was het heerlijk weer

Alternatieve subtitel: Dingen Die Engelsen Midden Op Het Fietspad Zetten

Vanaf de ronduit idyllische en heel ruime camping Walkmill is het moeilijk voor te stellen hoe de dag begon: klem. Klem tussen auto’s, klem tussen vrachtwagens, terwijl de laadklep van de ferry langzaam maar onmiskenbaar naar beneden ging en we Sneeuwwitje nog niet hadden bereikt. Volgende keer nóg meer spullen op de fiets laten zitten.

Maar we kregen alle spullen weer op de fiets! En bij de douane kwamen we weer helemaal tot rust, want die had álle tijd. En waarschuwde: in Northumberland heb je altijd wind tegen, waar je ook heenfietst. Mooi vooruitzicht.

Toren van de kathedraal van Newcastle

Misschien dat er daarom wel zeven windvanen op de kathedraal van Newcastle staan.

De ferry zegt dat hij van Amsterdam naar Newcastle gaat. Leugens! Hij gaat van IJmuiden naar Tynemouth. Mocht je dus een kleine bedevaart naar een van de eerste werkplekken van overleden vriend en mentor M willen maken, dan moet je eerst 15 kilometer fietsen. En weer terug. Omdat dat wel een béétje gekkigheid is hadden we ook geregeld dat we bij een outdoorwinkel vlak naast de kathedraal het volgens de Schotten beste anti-midges-middel konden ophalen. In Nederland niet te krijgen, dus een noodzakelijke stop.

Bij de kathedraal kon de kapitein bijkomen van de nieuwe verkeersrealiteit (links. LINKS!!) terwijl de stoker het orgel bewonderde en even discreet in een hoekje stond te huilen. Daarna nog een stop bij de supermarkt voor lunch en avondeten, en ons kon de rest van de dag niets meer overkomen.

Klinkt dat omineus? Zo nee: denk er even een omineus muziekje bij.

Onze fietsroute is een van de nationale fietsroutes. Nummer 1, om precies te zijn. Voorzien van mooie bordjes en belovend dat je nauwelijks op wegen met auto’s hoeft te rijden. Nou… van ons mogen er eigenlijk wel wat méér wegen met auto’s. De Britse chauffeur is namelijk ontzettend galant en veiligheidsbewust. Dat rijdt heerlijk. Maar nee, wij moeten over het fietspad, en daar gaat iets mis.

Dingen die Engelsen midden op fietspaden zetten
  • Paaltjes
  • Lantaarnpalen
  • Borden voor de snelweg naast het fietspad
  • Tankstations
  • Wandelaars
  • Hekken
  • De hoge verticale zijkanten van drempels die voor auto’s bedoeld zijn en in het midden gewoon wel schuin omhoog lopen
  • Paaltjes
  • Brandnetels
  • Wandelaars
  • Bushokjes
  • Rivieren
  • Wandelaars
  • Random houten drempels (tussen hekjes)

90% van de fietspaden zijn wandel/fietspaden. Nu zijn de wandelaars hier ook extreem galant, maar ze hebben meestal niet door dat je er bent en de bel horen ze ook zelden. Het eerste deel van de route wilden de routemakers ons over de meest charmante, uitzichtvolle, licht heuvelende paadjes hebben. Sneeuwwitje kan best licht heuvelen, alleen is ze nogal zwaar (en de dwergen ook), dus we moeten het echt van de wet van behoud van energie hebben.

Lezer, je behoud geen energie als je op elke afdaling in de remmen moet tot een snelheid van 5km per uur. Dit hoef je niet te testen, hebben wij voor je gedaan.

Gelukkig kwamen we na een luttele 30 kilometer van deze pret op wat rustiger terrein en konden we lekker doorpeddelen, met een maximumsnelheid van 49,7. Zo wisten we het gemiddelde nog op te krikken naar 16,8 km/u.

Aan het eind van de dag hield de kapitein al bijna automatisch links en hadden we alle zintuigen op scherp voor onverwachte objecten op de weg. Ons verras je niet meer! Tot 1 kilometer voor de camping…

De weg met daaroverheen de River Coquet

Dit is dus waarom je met hoge bergschoenen op fietsvakantie gaat.


  • Km: 93
  • Km in total: 168
  • Number of wrong turns: 14
  • Number of times yelling “left, left, LEEEEEEFT”: 7126
  • Lighthouses: 4(!)

“Do you want the nettles to hit the same leg again or would you prefer the other one?” the captain shouted backwards, “we get to pick!”

Subtitle: why we should have worn long trousers, even though the weather was great

Alternative subtitle: Things The English Put In The Middle Of Cycle Paths

Looking back while relaxing at the idyllic and very spacious Walkmill campsite, it’s hard to picture how the day began: stuck. Stuck between cars, stuck between lorries, while the hatch of the ferry is slowly but surely coming down and we hadn’t reached Snow White yet. Next time: leave even more stuff with the bike.

But we managed to load up in time! And at border control we returned to a fully Zen state, because they had all the time in the world. And warned us: in Northumberland, the wind is always straight in your face. Something to look forward to!

Maybe that’s why there are at least seven weathervanes on the tower of Newcastle Cathedral.

The ferry claims to sail from Amsterdam to Newcastle. Lies! It goes from IJmuiden to Tynemouth. Should you want to make a wee pilgrimage to one of the first work locations of friend and mentor M (of blessed memory), you have to cycle 15 kilometres. And the same back. Because that is a bit much we also ordered the reportedly best anti midge lotion, to be picked up at an outdoor shop close to the cathedral. You can’t get Smidge back in the Netherlands, so it was a necessary detour.

At the cathedral, the captain could recover from the new on-road reality (left. LEFT!!) while the stoker ogled the organ and had a discreet little sobfest. Then a quick stop at Tesco’s for lunch and dinner, and we were invincible for the remainder of the day.

Does that sound ominous? If not, imagine an ominous background tune.

Our cycle route is one of the national cycle routes. Number 1, even. Marked by pretty signs and promising you’ll have hardly any shared-traffic roads. Well… we would actually like some more cars on the roads. Compared to the Dutch, British drivers are incredibly kind and safety conscious. It cycles like a dream! But no, we are led over the cycle path, and that’s where it goes awry.

Things the English put in the middle of cycle paths
  • Bollards
  • Lampposts
  • Signs aimed at the motorway next to the cycle path
  • Gas stations
  • Pedestrians
  • Gates
  • The high, straight edges of humps meant for cars, which slope only in the middle
  • Bollards
  • Fences
  • Nettles
  • Pedestrians
  • Bus stops
  • Rivers
  • Weird wooden humps (between fences)
  • Pedestrians

90% of the cycle paths are cycle/walking lanes. Now, the pedestrians here are as kind as the drivers! But they usually don’t notice your existence and only rarely hear you ringing your bell. The first part of the route the planners wanted to lead us over the most charming, vista-providing, lightly undulating paths. Snow White can certainly undulate, but she’s a bit heavy (as are the dwarves), so she really needs to employ the law of conservation of energy.

Reader, energy is not conserved when one has to hit the brakes at every downhill until you’re at walking speed. No need to test it, we tried it for you.

Fortunately after a mere 30 kilometres of this kind of fun we came to a quieter stretch and happily pedalled on, with a top speed of 49,7 km/h. This upped the average speed to 16,8 km/h.

At the end of the day the captain kept to the left almost automatically and we had all systems on high alert for strange objects on the cycle path. There would be no surprising us! Until 1 kilometre before the camp site…

We had to ford the river Coquet.

This is why you wear tall hiking boots on a cycle holiday.

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag/Day 3: Warkworth-Beal

Scroll down for English

  • Km: 75
  • Totaal km: 243
  • Aantal keer verkeerd gereden: 2
  • Aantal keer “Hey, ben jij het zusje van Marein?”: 1
  • Veldleeuweriken: 8
  • Vuurtorens: 3

Gister waren we best blij met de route maar iets minder met de obstakels. Vandaag werden we beloond met hele einden prachtige Engelse landweggetjes, vol beleefde auto’s en beschut tegen windkracht 5 door heerlijke heggen. En dan ook nog eens af en toe een kasteel!

We kruisten de “Northumberland Coastal Area of Outstanding Natural Beauty” en daar is geen woord van gelogen. (Fotografisch bewijs zal helaas moeten wachten tot we meer dan 1 streepje bereik hebben.)

Er is een ijzeren vakantiewet die luidt: als er twee vrouwen aan het fietsen zijn op een pad dat daar schijnbaar voor gemaakt is maar waarvan je de toegankelijkheid eigenlijk kan betwijfelen, dan zaten ze met een jaar verschil op het Coornhert Lyceum te Haarlem, en dat was ook vandaag het geval. Wat sommige mensen dus doen is niet een loodzware tandem over de heuvels proberen te sleuren, maar hun bagage van punt naar punt laten brengen en er met één tasje de neus achteraan dartelen.

Best slim. Want.

Dingen die Engelsen graag midden op doorgaande langeafstandsfietsroutes leggen:

  • 30 cm hoge opstapjes
  • Betonblokken
  • Gaten
  • Gaten met modder
  • Teleportatieportalen waardoor je ineens 10 mijl verder bent dan je dacht en dat alleen doorhebt omdat je plotseling allebei heel erg honger hebt

Wat Engelsen liever niet op doorgaande langeafstandsfietsroutes leggen: campings.

Wat de wel aanwezige campings liever niet op hun campings hebben: fietsers.

Ondanks deze pijnlijke gevoelens van afwijzing hebben de stoker en kapitein het onderling nog reuze gezellig 🙂


  • Km: 75
  • Km in total: 243
  • Wrong turns: 2
  • Skylarks: 8
  • Times we heard “Aren’t you Marein’s little sister?”: 1
  • Lighthouses: 3

Yesterday we were pretty happy with the route, but a bit less with the obstacles. Today we were rewarded with long stretches of beautiful English country roads, full of kind car drivers and protected from 5 Bft winds by wondrous hedges. And there were castles!

We crossed the “Northumberland Coastal Area of Outstanding Natural Beauty”. No lies. (Photographic proof will have to wait until we have more than one bar of phone reception.)

It is a truth universally acknowledged that when a woman cycles on a path ostensibly made for that purpose but in practice of very limited accessibility, she will be hailed by someone who was in the year above at the Coornhert Lyceum grammar school in Haarlem, and so it happened. There are people who are not trying to drag an overloaded tandem over the hills, but have their stuff transported from stop to stop and frolic after it with a single bag each!

Pretty smart. Because.

Things the English like to put smack in the middle of long distance cycle routes:

  • Foot-high steps
  • Concrete blocks
  • Potholes
  • Potholes filled with mud
  • Portals that transport you over ten miles so suddenly you’re much further than you thought which you only notice because you’re both suddenly extremely hungry

What the English prefer not to put on long distance cycle routes: camp sites.

What the camp sites that are on the route prefer not to see on their site: cyclists.

Despite these painful rejection issues, the stoker and captain still get on really well 🙂

Categories
Schotland/Shetland 2023

Rampjesdag / Day of disastrettes

Scroll down for English

Niet schrikken, de dwergen zijn nog heel, de stemming is goed, er is geen reden om aan te nemen dat we de ferry gaan missen. En misschien gaan we dolfijnen zien vandaag!

Maar gisteravond hadden we drie rampjes op rij waardoor slapen wat moeilijk ging.

Rampje 1: geen camping. Nee ook niet de andere camping. Nee dat camping-teken op de kaart is geen camping. En de volgende drie campings zijn “glamp sites” waar je met je eigen tent niet mag komen. In de afgrijselijke “glamping pods” willen we écht niet slapen en al helemaal niet voor 80 pond.

Dus… zochten we een verborgen duinpannetje, trokken een trui over de fluor-gele shirts zodat je ons niet van drie kilometer kon zien, en gingen voor het eerst wildkamperen, wat hier nog niet mag (we zijn nog net in Engeland). Braverikken die we zijn vonden we dit echt héél spannend.

De duinpan was wel héél comfortabel. En we konden mooi oefenen voor het legale wildkamperen in Schotland. We waren voorbereid: bij de (zo goed als lege) camping die ons als eerste wegstuurde had Wytze de vooruitziende blik om de zes flessen water te vullen en Anna had al twee weken voor vertrek een schepje op de eettafel gelegd zodat we die niet zouden vergeten. Wytze had er vlak voor vertrek nog een foudraaltje voor genaaid. Als we dan de wet gaan overtreden doen we het wel zo burgerlijk mogelijk.

Terwijl Wytze vijf soorten poeder en een liter water transformeerde tot verbazend lekkere gado gado smeerde Anna het brood voor morgen (met “het brood” bedoelen we letterlijk een brood, we zitten op anderhalf brood per dag). Bij het verdelen over de zakken viel haar ontspannen oog op de ingrediëntenlijst, waar net als in Nederland de allergenen dikgedrukt staan. WHEY POWDER (contains MILK).

Stom! Niet opgelet! Rampje 2.

Discussie. Voor ei ben ik veel allergischer dan voor melkeiwit, zei Anna nadenkend. En hoeveel wei kan er nou in zo’n brood zitten?

Lijkt het jou een goed idee om met ontstoken knieën een berg op te fietsen? informeerde Wytze.

Tot zover het overleg. Alleen zaten we redelijk in het midden van niets en eten is wel echt een dingetje, want we verstoken zo’n 4000 kcal per persoon per dag. Zonder ons vertrouwde brood is dat een logistieke uitdaging. We hebben poedereten, maar het ironische probleem daarvan is dat het heel goed vult. Daarom eten we ‘s ochtends éérst zes boterhammen en dán een volledige drinkmaaltijd, want na die drinkmaaltijd zit je sowieso vol. Daarna kauwen we al fietsend de rest van het brood en een stuk of 10 vijgen weg voor we overgaan op koekjes of, in het beste geval, een supermarkt tegenkomen en gewoon alles halen wat ons lekker lijkt.

We besloten zoveel drinkmaaltijd in Anna te gieten als ze op kreeg en dan maar hopen dat dat tot de eerste supermarkt genoeg was. Geen grote paniek dus, maar het werd er niet meer ontspannen van in de duinpan.

(Update uit de toekomst: we schrijven dit in een koffietentje, waar Anna vegan frambozencroissants en chips (crisps) eet. Ze hebben het fagotconcert van Mozart opstaan. Anna is zeer tevreden over het leven. De Britten kijken in geschokte fascinatie toe.)

Met het gevoel dat er elk moment een boze boer of humorloos geüniformeerd persoon over het duin kon komen lopen en scepsis over hoeveel de stoker morgen te stoken zou hebben was het hoog tijd voor…

Rampje 3: Sneeuwwitje heeft een scheur in haar achterste buitenband.

Dit vonden we echt niet zo leuk om te ontdekken, en was de druppel die de doorwaakte nacht deed overlopen. Ondertussen konden we trouwens heus genieten van de toeterende veldleeuweriken en de gigantische maan! Alleen hadden we dat liever wat minder bewust en wat minder lang gedaan.

Gelukkig zaten we relatief dichtbij de grootste stad op dit deel van de route en heeft die een ruim gesorteerde fietsenwinkel. Die is op maandag wel dicht, dus we hebben een ingelaste rust- en rondrommel-dag. We hebben een camping gevonden waar we vanaf 2 uur terecht kunnen, we hebben een minder mooie maar ook minder intensieve en meer achterwielvriendelijke route naar Edinburgh geplot, we hebben véél koffie op en doordat we op de ruigere stukken moesten lopen om Sneeuwwitje te ontzien heeft Wytze ook een keer van het uitzicht kunnen genieten. Daarnaast is het perfect weer en schijn je vanaf de pier soms dolfijnen te kunnen zien!

We laten de rampjes dus bij gisteren. Vandaag gaan we weer lekker voluit in de vakantiemodus!


No worries, the dwarves are thriving, morale is high, there is no reason to assume we’ll miss the ferry. And we might see dolphins today!

But yesterday night we had three successive small disasters that made getting to sleep a bit difficult.

Small disaster the first: No campsite. No, not the other camp site either. No, that camp site mark on the map isn’t a camp site. And the next three are “glamp sites” where you can’t bring your own tent. The “glamping pods” on their web sites look horrid and we’re not going to pay 80 quid for the privilege of sleeping in them.

So… we found a tiny dune valley, put on sweaters over our fluorescent shirts so we wouldn’t be visible two miles off, and did our first spot of wild camping. Which is illegal, because we are still in England (just). Goody two shoes that we are this made us pretty anxious.

The dune valley was very snug, though! We counted it as practice for the legal wild camping in Scotland. And we came prepared: at the first (almost empty) camp site that turned us away, Wytze had the visionary idea to fill up all our drink bottles, and Anna had put a mini shovel on the kitchen table two weeks before we left, so we wouldn’t forget it. Wytze sewed a cover for it. If we do decide to break the law, we still like to make Mrs. Bucket (Bouquet) proud.

While Wytze transformed five different powders and two pints of water into surprisingly tasty Indonesian gado gado, Anna fixed the bread for tomorrow (with “the bread” we men literally a whole bread, we’re now at a bread-and-a-half per day). While putting the sandwiches back in the bread bag her relaxed gaze caught on the ingredients list, where just like at home the allergens are printed in bold. WHEY POWDER (contains MILK).

Stupid! Stupid! Didn’t pay attention! Mini disaster the second.

We talk it over. I’m much more allergic to eggs than to milk protein, says Anna. And how much whey can they put into one bread, really?

Do you think it’s a good idee to cycle up a mountain with inflamed knees? asks Wytze.

So much for the discussion. Only we were a bit in the middle of nowhere and eating enough takes effort, because we burn through about 4000 kcal a day (per dwarf). Without our trusty sandwiches that’s a logistical puzzle. We have powdered drink meals, but ironically they fill really well! That’s why we start the day with six slices of bread and only after that get a drink meal. Then we munch on the rest of the bread while cycling and eat a dried fig or ten before we switch to biscuits or, best case scenario, find a supermarket and get everything we feel like.

We decided to pour as many liquid meals down Anna’s throat as she could manage and then just hope that would tide us over to the first supermarket. Not a huge panic, but also not quite a more relaxed dune valley situation.

(Update from the future: we write this in a Café Nero, where Anna is putting away multiple vegan raspberry croissants and a bag of crisps. They are playing Mozart’s bassoon concerto. Anna is well satisfied with live. The locals look on in shocked fascination.)

Feeling that we could be confronted with an angry farmer or humourless uniformed person at any minute and skeptic about how much the stoker will have to stoke tomorrow, it was high time for…

Disaster the third: Snow White has a tear in her back outer tyre.

This was a discovery we really could do without, and the straw that broke the restful night. In the mean time, we did enjoy the skylarks and the huge moon! Only we’d rather done it a bit shorter and/or less conscious.

Fortunately we were relatively close to the largest town on this leg of the trip, and it has a large cycling store. Which is closed on Mondays, so we have an impromptu rest- and potter around-day. We found a camp site where we’re welcome from 2 in the afternoon, we found a less beautiful but also less intensive and more back wheel friendly route to Edinburgh, we’ve had a LOT of coffee, and because we had to walk on the rougher bits of the route to spare the wheel, Wytze got to enjoy the scenery for once. Aside from all that it’s perfect weather and we hear that sometimes you can see dolphins from the walkway!

So we will leave the disastrettes with yesterday. Today we’re back in full holiday mode!

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag 4: Beal-Foulden

Scroll down for English

WE ZIJN IN SCHOTLAND!

  • Km: 35
  • Totaal km: 278
  • Aantal keer verkeerd gereden: 3
  • Aantal uur geslapen: 3
  • Hazen: 6
  • Vuurtorens: 1

We volgden het kustpad naar Berwick-upon-Tweed (de Tweed is een rivier, het is niet dat heel Berwick op een grote lap stof ligt). Een deel rolde lekker door, zij het voorzichtig vanwege de achterband. Het laatste stuk was weer gruwelijk mooi én goed voor je persoonlijke ontwikkeling. Vind je op drie meter van een klif over een lijn in het gras rijden spannend? Dat valt vast mee als je straks een paar keer op 50 centimeter van een klif hebt gefietst! Alles komt goed hoor. Er zijn hekjes. Op enkelhoogte.

Dankzij de moderne techniek hebben we luchtfoto’s van onze route met de relatieve hoogte van Anna’s hartslag eroverheen geplot.

Vijftig meter route. Rechts is de zee.

In Berwick bleek de fietsenwinkel op maandag dicht. We besloten een beetje rond te hangen tot we naar de camping mochten (op een luttele 11 kilometer heuvelop was een camping die zowaar tenten accepteert!) en dan dinsdag met openingstijd voor de deur van de fietsenwinkel te gaan staan. Tussendoor deden we nog boodschappen in een enorme winkel zonder versafdeling. Vreemde ervaring. We waren te moe om nóg een winkel te zoeken dus werd het macaroni met gedroogde groenten uit de voortas en saus uit de winkel.

Vanuit Berwick was het omhoog, omhoog, omhoog. De routeplanner stuurde ons vrolijk een snelweg op. Ondanks dat Sneeuwwitje duurder is dan menige auto vonden we dat toch iets te positief over onze vermogens. Verder op Apple Maps, dus.

Nou, zei de appel, wil je precies dezelfde afstand mét of zónder steile klim omhoog? Doe maar zonder, zeiden wij. OK! zei maps, en stuurde ons rechtstreeks de Schotse jungle in. Want WE ZIJN IN SCHOTLAND!

Dat werd dus een stukje lopen, maar van lopen gaat je achterband tenminste niet stuk, dus prima. Het was erg sfeervol en kwam uit op een prachtige gladde asfaltweg. We pulkten de meidoorn-doorns uit onze ledematen en klauterden weer op de fiets.

Fffffffft, zei de achterband, en de bobbel werd een echte scheur. Oké, we gaan morgen met het achterwiel in de bus naar de fietsenmaker, zeiden wij.

Vlak daarna kwamen we op de uiterst charmante mini-camping van de uiterst charmante Alison, die meteen het nummer van de fietsenmaker uit het dorp voor ons ging opzoeken. We wisten niet zo goed wat we ervan konden verwachten, maar het bleek Mark die verstand heeft van alles op twee wielen en we mochten meteen langskomen, ook al had hij het super druk. Wij haalden alle tassen van de fiets en rolden weer van de heuvel af (deze keer langs de traditionele route).

Mark klauterde zijn zolder rond maar kon voor onze gekke bandjes niets geschikts vinden. Hij snapte wel helemaal waar we naar op zoek zijn en ging het bestellen. Is het goed als hij het morgen naar de camping komt brengen? JA DAT IS GOED. Hij liep nog een rondje om onze prinses en zei alle dingen die wij graag over haar horen, dat ze enorm prachtig is en zo. Duidelijk een vent met verstand van fietsen 😉

Wij keerden om en fietsen weer de heuvel op. Totdat… PANG. Tot zover de achterband. Lopend terug dan maar. Sms’je naar Mark of hij nog een binnenbandje bij de bestelling wil doen. Ook dat was “natuurlijk” geen enkel probleem. Hoe kun je zoveel geluk bij een ongeluk hebben?

Wij besloten van de nood een deugd te maken, deden alles wat we tot nu toe aan hadden gehad nog eens extra goed in de was, en sliepen van 9 tot 9.


  • Km: 35
  • Km in total: 278
  • Wrong turns: 3
  • Hours of sleep: 3
  • Hares: 6
  • Lighthouses: 1

We followed the coastal path to Berwick-upon-Tweed (the River Tweed, it’s not like all of Berwick is perched on a bolt of fabric). Part of it was nice pedalling, albeit careful because of the back wheel. The last part was once again impossibly scenic as well as great for personal development. Does riding over a rut in the grass nine feet from a cliff make you anxious? That will be much better once you’ve cycled two feet from a cliff a few times! Don’t worry. There are safety rails. At ankle height.

Thanks to modern technology we have pictures of the route with the relative frequency of Anna’s heartbeat plotted over it, see above.

Having arrived in Berwick, it turned out that the bike shop is closed on Mondays. We decided to hang around a bit until we could go to the campsite (at a mere 7 miles from Berwick there’s a campsite which actually admits tents!) and then post in front of the cycle shop come opening time on Tuesday. In the mean time we got groceries in a huge shop with no perishables. Funny experience. We were too tired to find another shop so we had macaroni with dried veg from the front pannier and sauce from the shop.

Leaving Berwick, the only way was up! The route planner happily directed us unto a multi lane A road. Even though Snow White was more expensive than quite a few cars (ours included), we thought this overestimated our abilities just a little. We switched to Apple Maps.

Well, said the apple, assuming the distances are equal, do you want it with our without a steep climb? We’ll go without, said we. OK! said maps, and sent us straight into the Scottish jungle, for WE ARE IN SCOTLAND!

So that was a bit of a toddle, but walking at least doesn’t wreck your back wheel, so we were all for it. It was very atmospheric and ended on a beautiful stretch of tarmac. We removed the hawthorn-thorns from various limbs and got back on the bike.

Fffffffft, went the tyre, and the tear became a veritable chasm. Fair enough, we’re taking the back wheel on the bus to the cycle shop tomorrow, we decided.

Minutes later we arrived at the utterly charming mini campsite of the utterly charming Alison, who immediately went and got us the number of the village bike mechanic. We didn’t really know what to expect, but it turned out to be Mark of The Bike Barn Foulden, who knows everything about all that has two wheels, and we could come straight away, even though he was super busy. We removed all the bags from the bike and gently rolled her down the hill (via the traditional route this time).

Mark turned his attic inside out but couldn’t find anything for our weird little wheels. He did immediately grok what we’re looking for and went to order it. Would it be okay if he brought it to the campsite tomorrow? YES IT WOULD. He took an extra look at our princess and said all the things we enjoy hearing, like that she’s magnificent &c. Obviously a guy who knows his bikes 😉

We reversed and cycled back up the hill. Until… BANG. Here endeth the back tyre. Text to Mark: can you add an inner tube to the order? Immediately reply: “of course, no problem at all!” How lucky can an accident be?

We decided to make the most of being stuck in place, did an extra round of laundry, and slept from 9 to 9.

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag/Day 5: Foulden-Dunbar

Scroll down for English

  • Km: 41
  • Totaal km: 319
  • Vuurtorens: 2
  • Distelvinken: 6
  • Mijnwagens: 1

Vandaag kun je op verschillende manieren beschrijven:

We gingen om half 6 pas weg en hebben toen 40km door de regen gefietst waarna de Garmin volledig de weg kwijt was en “zoek het zelf maar uit” zei: waar.

We hebben een prachtige tocht gehad waarbij de klimmetjes steeds soepeler gingen, de afdaling ook, we de mooiste vuurtoren tot nu toe zagen en wel zes keer WAUW riepen omdat het zó mooi was: ook waar.

Wytze heeft weer eens dwars door een rivier gefietst, hij kan het niet laten. Anna heeft met 40km/u een appel gegeten, #stokersleven.

Na half zes was het leven dus mooi en daarvoor ook. We namen de bus terug naar Berwick en bekeken de verdedigingswerken inclusief volkstuintjes, dronken enorme mokken koffie en thee, kwamen in drie supermarkten zonder groenten en eentje met, en kregen een binnen- en buitenband aan tent bezorgd door de onovertroffen Mark.

Terwijl Wytze Sneeuwwitje-chirurgie pleegde brak Anna de tent af met de buren. Letterlijk. Ze wilden ons niet weghebben, maar als we dan toch gingen, dan strak ingepakt (en nat, want dit alles gebeurde in de regen). Thank you Joanna and John!

We zijn weer op pad!!!

Niets te zeiken, dwergen? Hoe dan?

Nou vooruit. Er hangen drie paar natte sokken uit te dampen in de tent. Zodra Anna heeft uitgevogeld hoe je geur in een website kan inbouwen zullen we dit met jullie delen.


  • Km: 41
  • Km in total: 319
  • Lighthouses: 2
  • Goldfinches: 6
  • Quarry machines: 1

You could describe today in different ways:

We only left at 5:30 PM, just to cycle 40km through the rain until the Garmin threw up its fictional hands and said “whatever”: true.

We had a beautiful ride in which the climbs got successively easier, as did the downhills, we saw the prettiest lighthouse so far and yelled WOAH at least six times because the sights were just that beautiful: also true.

Wytze cycled straight through a river again, he can’t help himself. Anna ate an apple at 40km/h, #stokerlife.

Obviously life was good after 5:30, and so it was before then. We took the bus back to Berwick and gaped at the fortifications (including allotments), drank enormous mugs of coffee and tea, found there supermarkets without vegetables and one which had them, and had an inner and outer tube delivered to the tent flap by the inestimable Mark.

While Wytze did a spot of Snow White surgery, Anna took down the tent with help from our neighbours. They didn’t want us to go, but if we had to, it would be decently packed 🙂 (and wet, because all of this took place in the rain). Thank you Joanna and John!

We’re on the road again!!!

Nothing to grumble about, dwarves? Are you quite all right?

We’ll, if you insist. We currently have three pairs of wet socks releasing their vapours in the tent. As soon as Anna figures out how to include smell in a web site we’ll share the experience.

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag 6: Dunbar-Burntisland

  • Km: 85
  • Totaal km: 404
  • Aantal vuurtorens: 1
  • Aantal lunches: 3

“Eh. I have one of those, but it’s 18 pounds. I’m sorry, lass.”

Onze duurste dag tot nu toe, maar het is het waard. We hebben weer een oplaadkabel voor de telefoon waar het wachtwoord van deze site op staat (en, ook handig, waar we alle routeplanning op doen). We hebben héél veel witte bonen in tomatensaus gegeten. En we hebben 32 pond neergeteld voor een plak asfalt en een stukje gras, “want jullie nemen de plek in van een camper”, maar MET UITZICHT OP EEN VUURTOREN.

O ja en we zijn Edinburgh gepasseerd, en dus over de helft op weg naar Aberdeen!

Vanochtend konden we pas om 9 uur de camping betalen, dus we startten rustig. We hadden nog geen nieuwe camping gevonden en alle opties waren best ver weg. Het plan was om in Edinburgh te gaan bellen zodat we wisten welke kant we daarna uit zouden moeten, want je bepakking een 300 meter hoge heuvel op slepen om vervolgens voor een dichte metaforische deur te staan, dat is ook zo demotiverend.

De route naar Edinburgh was wederom supermooi. Deze hadden we “zelf” gepland maar volgde grotendeels langeafstandsroute 76. Hoogtepunten waren een prachtig glooiend weggetje tussen twee winddichte heggen en een voormalig spoorlijntje, nu asfalt wandel/fietspad, dat bijna vlak was en onder allemaal mooie 19e-eeuwse stenen bruggen doorging. En een gravelpad langs zee met drooggevallen haventjes.

We besloten het centrum nu over te slaan. Stadscentra zijn op een tandem met bepakking gewoon echt niet leuk! Wel konden we het kasteel zien liggen, en de buitenwijken aan de baai-kant waren ook ontzettend leuk en afwisselend.

Ondertussen was het moreel helaas wel aan de lage kant. Anna had last van haar knieën en Wytze van zijn schouder. Onze vaste blessures dus, die we helaas mee de Noordzee over hebben genomen. Dit alles werd nog veeeeeeel erger omdat er gek genoeg nergens koffie of thee te vinden was.

Toen zag Anna uit haar ooghoek “coffee” en “vegan options” en deed haar stoker-taak van keihard “STOPPEN!!!” roepen. We parkeerden achteruit in bij een klein tentje waar elke stoel anders was en bestelden een “vegan full breakfast” en “beans on ciabatta” (niet gewoon toast, dit is de grote stad). En twee enorme bakken enorm slappe koffie, zoals het heurt.

Na dit alles zag de wereld er alweer een stuk mooier uit. Voor de zekerheid bestelden we nog een beans on ciabatta om te delen. Ondertussen werd er heftig gezocht naar een camping, want wat tot dan toe de beste optie leek was a) onbereikbaar per telefoon of e-mail en b) voorbij een klim van meer meters dan je in Nederland in 1 keer kan maken.

Het bleek dat een stacaravanpark op een luttele 45 kilometer van waar we zaten een trekkersveldje had (voor trekkende caravans) waar “zo goed als altijd” plek is. We belden voor de zekerheid. “We doen geen reserveringen, zie maar.” Geruststellend! Maar met zo’n maaltijd achter de kiezen konden wij de wereld aan, dus we gingen ervoor. Er werd een route gepland, bidons gevuld, boodschappen gedaan (inclusief groenten en oplaadkabel voor de iPhone), en on y va.

Gaan we na vier fietsvakanties eindelijk eens leren dat er meer eten in moet?

Waarschijnlijk niet.

We rolden verder door de Edinburghse buitenwijken. Voor wie de topo niet meer helemaal paraat heeft: Edinburgh ligt aan een baai en daar moeten wij omheen om bij Aberdeen te komen. Het was dus zeezicht wat de klok slaat en dat was genieten. Ook kwam er weer zo’n spoorpad langs, fijn. Al snel waren we bij de iconische stalen spoorbrug die je volgens Anna’s peetvader écht gezien moet hebben (hij heeft gelijk).

De brug die wij over moesten was vooral saai. En hoog. En groot, ok, knap gebouwd hoor. Er stonden een paar bouwvakkers aan de draagconstructie te schroeven, dus ineens hoorden we van boven ons gelach en roepen “Steve! Look! A tandem!”

Sneeuwwitje is uit alle richtingen onweerstaanbaar.

Na de brug kwamen we terug op onze vertrouwde route 1. De wegkwaliteit was over het algemeen veel en veel beter dan in Engeland. Weer reden we op centimeters van het water, maar nu met een hek van meer dan 20 centimeter ertussen, en een afstand van 1 meter tot je in het zoute nat zou vallen en niet 40. Stuk beter voor de hartslag.

Tussendoor nog even een waterval. Af en toe een poortje. Het is hier echt ongeloofwaardig mooi, zij het niet altijd even dwerg-vriendelijk.

Ondanks dat de route een heel stuk veiliger voelde dan eerdere delen en de afdalingen te overzien waren: het waren er wel veel. Anna zat aan haar taks, dus we liepen een stukje. Ondertussen drukte een local ons spontaan op het hart om het volgende stuk kustpad over te slaan, omdat er trappen in zitten. Dat scheelt morgen een vervelende verrassing!

Vrij kort daarna kwamen we op de camping, wat dus geen camping is maar een veldje bij een caravanpark. We kunnen van naast de tent de spoorbrug en de vuurtoren zien. Dat is fantastisch! Het sanitair lijkt geïnspireerd op de rustplekken naast de Franse snelweg, alleen net iets schoner. De hond van de buren links probeert die van de buren rechts te overstemmen. Maar verder is hier alles prachtig.

Nu we over de helft zijn voelt Aberdeen comfortabel dichtbij. Helaas zijn de campings weer dungezaaid. We hebben morgen en overmorgen daarom wat kortere dagen in plaats van 1 té lange dag, wat de schouders en de knieën ook wel zien zitten. En wie weet zien we nog eens iets van naast de route 🙂

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag 7: Burntisland-Chance Inn

  • Km: 36
  • Totaal km: 440
  • Vuurtorens: 1
  • Aantal keer autoweg overgestoken: 14

De kortste dag tot nu toe, maar dat maakt het nog niet de saaiste route! Het begon al goed met een tweebaansweg zonder fietspad ernaast en een flinke klim. Bij de eerst mogelijke gelegenheid parkeerden we even langs de kant van de weg, om de minstens 12 auto’s en busjes die achter ons aan met 10km/u de helling op waren gekropen erlangs te laten. Geen piepje of toeter van wie dan ook! In Nederland waren we allang van de weg gereden. (Maar goed, in Nederland was er een fietspad geweest.)

Onze route wordt bepaald door de slaapplek en daarom gingen we voor het eerst van de kust af en het binnenland in. En wat een binnenland! Het lijkt wel Toscane. Maar dan minder heet, gelukkig. Om daar te komen moesten we helaas wel een paar keer een autoweg oversteken, twee keer bij een tweebaans turborotonde. Dat… was een langdurig proces. Ook hier waren veel automobilisten weer heel lief en wilden ons voorlaten (op een autoweg!) maar ja, als dat de baan ernaast niet lukt kun je daar niet zoveel mee.

We begonnen een gesprek op onze eerste dag in Newcastle te begrijpen: daar vertelde een man ons dat hij in Nederland op fietsvakantie was geweest, maar dat het met zijn kaart onmógelijk te navigeren was. Vreselijk fietsland, dat Nederland! Had iemand hem maar uitgelegd dat bij ons een autoweg niet een fietsstrook ernaast heeft, en dat je ze ook niet over mag steken.

Niet al onze interacties met auto’s waren helaas zó positief. Maar het was niet op de weg waar het misging, maar op de “camping” waar we vannacht stonden, oftewel de parkeerplaats waar ook een tent mag staan als je ze 40 euro geeft. Naast onze tent kwam een auto staan. Als in, direct naast onze tent. Om half één ‘s nachts. Om vervolgens weer weg te rijden. Later gebeurde het nog eens. Niet heel rustgevend. (Anna vindt het nog wel tijd om hier eens een goed gesprek over te hebben, aangezien Wytze door de eerste keer dat dit gebeurde heen sliep, maar zij wel regelmatig feedback krijgt over de onacceptabele hoeveelheid licht die een e-reader op de laagste stand produceert.) ‘s Ochtends hoopten we van het gedonder af te zijn, maar reed een auto vrolijk op de etenstas in. Gelukkig raakte hij het brood en niet de gasbrander.

We waren dus niet op ons sprankelendst toen we aan het traject van vandaag begonnen, maar dankzij de hogere heuvels die er in het binnenland zijn hebben we wel een nieuw snelheidsrecord gezet (50,3 km/u). En ook heerlijk rustig rondgetuft als de route door een parkje ging.

De camping ‘s avonds kan haast niet meer verschillen dan die van ‘s ochtends. Het is een boerderijcamping vol blatende schaapjes met volledig rolstoeltoegankelijke vakantiehuisjes op het erf. Ze hebben zelfs een snoezelkamer! Toen Anna waarschuwde dat ze daar dan misschien nooit meer uit zo willen vertelde de eigenaresse dat haar dochter van Anna’s leeftijd ook laat-gediagnosticeerd autistisch is. Toeval bestaat niet.

Na een ochtend met goed insmeren regent het ondertussen de hele middag, maar we mochten de was binnen hangen, dus hopelijk is die morgen zo goed als droog. Ondertussen is de tent onze eigen snoezelkamer en liggen we heerlijk naar de regen te luisteren.

Categories
Schotland/Shetland 2023

Dag 8: Chance Inn – Kirkbuddo

  • Km: 53
  • Totaal km: 493
  • Aantal vuurtorens: 0 🥺
  • Aantal liften: 1

Het was lekker wakker worden in de wetenschap dat de was de hele nacht binnen had gehangen! (De was is ongeveer het meest opwindende wat ons bezighoudt.) En ook de tent was droog. Meer hebben we eigenlijk niet nodig. We deden vrij rustig aan omdat we weer een kort dagje hebben vandaag, maar rond half tien konden we toch de benen opwarmen met gelijk een stevig klimmetje op een rustige weg met mooi asfalt.

De navigatie stelde daarna voor om dat nog eens te doen, maar dan op een overgroeid karrenspoor. Ummmm, nee, bedankt, onze zwaarbepakte prinses maakt daar haar koninklijke bandjes niet meer aan vuil. Over de autoweg dan maar.

We stopten af en toe even in de berm om te voorkomen dat we onderdeel zouden worden van de verkeersinformatie (“20 kilometer langzaamrijdend verkeer op de A916 door een stel Nederlandse idioten op een tandem”). Het opgebouwde rijtje motorvoertuigen passeert ons steeds zonder een onvertogen woord. Sommigen zwaaien, knipperen of toeteren. We zijn echt niet in Nederland!

Halverwege de tocht passeerden we de laatste mentale mijlpaal voor Aberdeen: Dundee! Hier heeft Natasha, naar wie we toe fietsen, jaren gewoond. Het doel voelt nu heel dichtbij. Om in Dundee te komen moesten we nog wel even weer een brug over een baai over, wel een stuk kleiner dan die bij Edinburgh.

Links rijden geen auto’s. Dat was omdat ze het asfalt aan het afschrapen waren. Weer een bewijs waarom tandemfietsen veel beter voor ons werkt dan twee solo’s: Anna kan honderden meters fietsen met haar vingers in beide oren tegelijk.

Aan het eind van de brug was een trap. Met een veel te kleine bocht om een tandem doorheen te kunnen draaien. En een lift. Waar we precies inpasten! Het was nog niet bij ons opgekomen om ons daar zorgen over te maken, maar we waren achteraf wel blij dat we niet terug over de brug en dan de hele baai rond hoefden te fietsen.

In Dundee gaf het internet ons een geweldige tip voor een vegetarisch restaurantje dat dicht was. Ertegenover zat een hippe tent die ook “vegan full breakfast” deed. Dit mag je ons op elk moment van de dag voorzetten.

Net als alle dagen begint het na de lunch pas echt een beetje lekker te fietsen. Best wel jammer dat de ochtenden zwarig blijven, maar het alternatief is om half zes opstaan, eten, en weer verder slapen als dat lukt. Dat is ook niet echt een leuke vakantie.

We wurmden ons Dundee weer uit via een supermarkt met voor het eerst héél veel vegan opties. Terwijl we net hadden besloten alleen verse groenten en brood te halen om wat in te teren op de voorraden. Op de terugweg dan nog maar eens langs en alle vegan versies van klassieke Britse gerechten uitproberen! Iemand zin in haggis?

We werden de stad uit begeleid door een aardige local die onze route ook al eens had gefietst en het helemaal eens was dat sommige stukken wel érg avontuurlijk zijn, ook zonder bepakking op een solo. Het is dus niet alleen onze Nederlandse verwendheid 🙂

De stad is altijd heftig qua navigeren en de heel grote en heel drukke supermarkt hielp ook niet. Waar het kracht en tempo synchroniseren normaal vanzelf gaat ging dat nu niet lekker. Wytze besloot tot een time-out en parkeerde zijn fiets en zijn vrouw tegen een hek, totdat de vrouw het weer deed. De fiets vond het allemaal best.

Gelukkig waren we toen bijna op de camping, waar Anna meteen doorkon met een geweldige indruk maken omdat ze écht niet meer wist of ze onder “Baas” of “van der Zweep” had gemaild. “Anna van wie de pinpas niet werkte” was gelukkig wel bekend bij de receptie.

We complimenteerden de campingeigenaresse met het prachtige bloemenveld (voor nerds: kruidenrijk grasland) waarin de kampeerplaatsen en paadjes waren uitgemaaid. Ze gaf aan dat dit het oudste veld was en dat ze er liefst ook geen kinderen in had omdat het zo mooi ontwikkeld was. Wytze begreep dat maar al te goed want al die beemdkroon, ratelaar, margrieten en anders moois zou hij maar wat graag in de veldjes zien die hij op zijn werk en in het park beheert.

Beemdkroon

Dit is wel de mooiste camping tot nu toe, met composttoiletten en zonne-energie-douches. We zetten de tent op als een barrière met de buitenwereld, kookten, deden de was, belden twee campings om morgen een plekje te vinden, en vonden het mooi geweest voor vandaag.